Vakantieperikelen

Het is even stil geweest van mijn kant. Dat is niet omdat er niets is gebeurd, maar omdat ik een week vakantie had. En ondanks alle rust die ik zelf heb genomen, was het wel druk in die week. Daarom was er even geen ruimte om te schrijven, maar dat zal ik nu even inhalen. Zoals ik al zei, is er genoeg gebeurd de afgelopen anderhalve week. Leuke dingen en minder leuke dingen. Maar laat ik met het goede nieuws beginnen.

Op 1 maart hadden we eindelijk tijd om samen naar het gemeentehuis te gaan, waar Tyno onze dochter officieel heeft erkend. Dat was toch best een bijzonder moment. Er staat nu officieel in de boeken dat we een kindje krijgen. Dat hebben we uiteraard gevierd met een stukje taart. We vieren tegenwoordig alles met taart. Liefst met veel slagroom! Heel bijzonder vind ik de Friese vertalingen op de akte. Letterlijk staat er nu op papier dat ik zwaar ben. Ik heb er nog even aan gedacht om het papier ritueel te verbranden, maar dat heb ik op het laatste moment toch maar niet gedaan.

erkenning

Daarnaast is er hard gewerkt in de babykamer. Mijn schoonvader is twee dagen hier geweest om de wanden, het plafond en de kozijnen van een fris likje verf te voorzien. En ik moet zeggen: het ziet er geweldig uit! Het was wel een beetje spannend, want de kleuren zijn nogal gewaagd (lood en ylang ylang). Maar ik wil geen snoeperig roze kamertje, dat past niet bij me. Er komen uiteraard wel roze accessoires in de kamer, zodat het uiteindelijk een uitgebalanceerd geheel wordt. Althans, dat is de bedoeling. Halverwege de vakantie is mijn moeder gekomen om de commode van een kleurtje te voorzien. Het was ooit een (lelijke) grenen ladekast, maar ik vind hem prachtig geworden. Precies zoals ik het in mijn hoofd had. Nu moeten de planken nog opgehangen worden en het bedje moet ook nog in elkaar gezet worden. Maar het idee wordt al duidelijk. Op de foto zie je een ladekastje van Ikea, dat ik jaren geleden heb beplakt met scrappapier van Basic Grey. De scrappers onder ons weten wel waar ik het over heb. De kleuren van dat papier vormen de inspiratie voor de kleuren van de babykamer.

babykamer begin

Elke avond voordat ik ga slapen, ga ik even kijken op het kamertje. Nog drie maanden en dan ligt er daadwerkelijk een baby te slapen. Ik blijf het een gek idee vinden. Maar ik kan niet wachten om haar te mogen ontmoeten. We hebben nu in ieder geval al veel contact. Ze is zeer actief en ik kan mijn buik (vooral ’s avonds) echt al helemaal zien bewegen. Zo bijzonder! Julian was veel rustiger in mijn buik, dus ik denk dat we een zeer actief kindje gaan krijgen. Ik vind het in ieder geval een heerlijk idee om haar zo te zien en te voelen.

Helaas was er ook minder leuk nieuws. Jullie vroegen je misschien al af waarom ik het schilderwerk allemaal aan anderen heb overgelaten. In principe zou ik dat prima zelf moeten kunnen. Helaas is dat niet het geval. Ik kan het simpelweg niet meer. Tussen de oren gaat het de laatste weken eigenlijk weer prima, maar fysiek gaat het niet zo lekker. Mijn bekken speelt behoorlijk op. Ik heb veel pijn. Vooral tijdens het lopen. Werken valt me ook zwaar. Als ik twee lessen heb gegeven, is de koek wel een beetje op. En als bonus heb ik de afgelopen maand ook een aantal bloedingen gehad. Zo ook afgelopen maandag. Deze was zo heftig, dat ik er wel van schrok. De gynaecoloog wilde het ook checken en heeft me gevraagd naar het ziekenhuis te komen. Dus daar lag ik weer, het plafond met gekleurde vakjes en lieveheersbeestjes te bekijken. Ik ben al twee keer eerder bij de verloskamers geweest om te checken of alles ok was. En maandag was dus de derde keer. Wat mij betreft is het nu scheepsrecht, want echt heel leuk is het niet. Gelukkig zijn de mensen daar heel lief en ik ben weer helemaal binnenstebuiten gekeerd. Met de baby was alles ok en ook de placenta zag er goed uit. Maar ik moet het dus (nog) rustiger aan doen. Gelukkig zijn ze op mijn werk heel lief voor me en wordt er nu al vervanging geregeld. Ik ga proberen om nog een paar uurtjes les te geven zolang het gaat. En als het echt niet meer lukt, dan begint mijn verlof al eerder.

ziekenhuis1

ziekenhuis2

Vandaag heb ik een vrije dag, dus ik doe rustig aan. Er staat ons nog een spannende week te wachten, dus daar wil ik me goed op voorbereiden. Vrijdag moeten we weer naar Groningen om een echo te laten maken van het hartje. Hopelijk horen we dan hoe groot (of liever: hoe klein) de hartafwijking is. We hebben dan in ieder geval onze ‘eigen’ gynaecoloog weer, dus dat scheelt een hoop stress. Volgende week woensdag komen we (als het goed is) op tv. Dan begint ‘De laatste Downer’. Ik ben zo benieuwd hoe we overkomen op camera! We hebben nog niets gezien van de beelden, dus ik vind het toch wel erg spannend. Diezelfde dag (16 maart) hebben we ook een pretecho geboekt. Daar heb ik zo’n zin in! Ik heb de mevrouw van het pretechobureau gemaild en onze situatie uitgelegd. En ik heb gezegd dat we echt alleen maar leuke beelden willen zien. Dat ze niet hoeft te kijken naar het medische gedeelte, want we hebben inmiddels al zoveel medische echo’s gezien dat ze bijna mijn neus uit komen (ware het niet dat het ondanks alles toch leuk blijft om naar ons kindje te kijken). Dus we gaan ruim een uur in 2D, 3D en 4D naar onze dochter kijken. En het allermooiste van dat alles is, dat J ook mee mag! Hij is 10 en vindt het geweldig dat hij grote broer wordt, maar hij mag nooit mee naar de echo’s die we tot nu toe hebben gehad. Dus nu kan hij dan eindelijk zijn zusje live gaan bewonderen. Dat is toch wel een moment om naar uit te kijken, of niet!?

Dan sluit ik nog even af met een buikfoto van vorige week, ik was toen precies 25 weken zwanger (inmiddels zijn het er ruim 26). Op de achtergrond zie je een greep van alle lieve kaarten die ik ontvangen heb vanuit de zwangerschapsgroep op Facebook. Het zijn er inmiddels nog veel meer. Geweldig toch!?

Aankomende vrijdag zal ik weer even verslag doen van ons bezoekje aan het UMCG. Fijne zonnige woensdag allemaal!

25 weken

 

2 comments

  1. Wilma says:

    Iedere keer weer bijzonder om te lezen Charlotte, luister naar je lijf.
    Geniet van alle bijzondere momenten.
    En ga zeker kijken.
    Liefs Wilma . X

  2. Gremin Wijma says:

    Wat fijn dat jij je goed voelt, en dan toch die vervelende bekkeninstabiliteit. Ja rustig aan dus , maar daar was je wel achtergekomen.
    Ziet er mooi uit allemaal. Het blijft wonderlijk een kind in je buik en dat zij over een paar maanden het huis vult met haar aanwezigheid.

Geef een reactie