Gemiste kans

Al een aantal maanden zaten we in spanning, want in maart zou het dan eindelijk zover zijn: dan zouden we ons televisiedebuut beleven. Helaas kregen we op het laatste moment te horen dat we niet in de eerste aflevering zouden zitten, maar in de laatste (op woensdag 6 april). Ok, daar konden we mee leven. We hadden nu al zo lang in spanning gezeten, daar konden die drie weken extra nog wel bij. En toen was daar ineens een telefoontje van de redacteur van De laatste Downer. Uit het niets (we hebben sinds januari niets meer gehoord van deze man). Toen wist ik eigenlijk al genoeg. En mijn gevoel klopte: we zullen ook niet te zien zijn in de laatste aflevering… Of ik dat heel erg vind? Mwah, dat valt mee. Maar de manier waarop er gehandeld is, daar heb ik wel moeite mee. Daarom heb ik besloten een brief te schrijven naar de redactie. En ik dacht: ik heb jullie al van alles op de hoogte gehouden, dit mogen jullie ook wel weten! Vandaar dat ik hem hier ook plaats. Ik heb de namen van de betrokken personen niet genoemd, dat vond ik niet helemaal netjes. Maar inhoudelijk klopt het als een bus. Een beetje zuur is de nasmaak van dit hele avontuur wel. Maar goed, ik heb nu gezegd wat ik ervan vind en nu ga ik verder met het uitbroeden van ons bijzondere en welkome kind. Nog iets meer dan 2 maanden en dan mogen we haar eindelijk ontmoeten!!! Meer updates volgen snel. Voor nu alleen ‘even’ de brief:

Beste redactie,

Er moet mij iets van het hart. Ik ben namelijk een beetje teleurgesteld…

Op woensdag 13 januari jl. is er een filmploeg bij ons over de vloer geweest om opnames te maken voor het programma De laatste Downer van de EO. Nog geen maand daarvoor kregen wij te horen dat we een dochter met het syndroom van Down verwachten. U zult wellicht begrijpen dat we in een behoorlijk kwetsbare periode zaten toen. Ondanks alle onzekerheid die er nog was, waren we vooral heel erg blij met onze dochter. Dat extra chromosoompje was voor ons absoluut geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten of, erger nog, onze zwangerschap te beëindigen. Toch zat ons leven op dat moment in een enorme stroomversnelling en we wisten niet zo heel goed hoe we daar op dat moment uit moesten stappen. Toen ons gevraagd werd om ons verhaal op televisie te vertellen, heb ik ook wel even moeten nadenken. Ik ben niet iemand die graag in de spotlights staat en we zaten midden in de medische mallemolen op dat moment. Er was nog veel onzeker over de gezondheid van onze dochter en dat maakte me ook terughoudend. Maar Tyno was vastberaden. Hij vond dat het belangrijk was dat we ons verhaal zouden delen, zodat mensen ook konden zien dat een diagnose als Down niet het einde van de wereld hoeft te betekenen. Toen ik hoorde hoeveel mensen toch kiezen voor het beëindigen van de zwangerschap na de diagnose Down, schrok ik daar zo van, dat ik toch overstag gegaan ben. Je moet per slot van rekening af en toe je eigen grenzen ook een beetje verleggen.

Dus op die bewuste woensdagmiddag stonden er ineens 5 wildvreemde mensen in ons huis. Een regisseuse, een cameraman, een geluidsvrouw en twee presentatoren, waarvan een (Sjoerd) het syndroom van Down heeft. En aan de ploeg van die dag heeft het absoluut niet gelegen! Wat was iedereen aardig voor ons. Ik werd enorm op mijn gemak gesteld en het voelde al meteen goed. En toen Sjoerd voor onze neus stond, was het ijs helemaal snel gebroken. Wat een geweldige kerel! Vanaf het moment dat ik hem ontmoette, viel alle spanning van me af en had ik het idee dat ik volkomen mezelf was. Zelfs met een camera op mijn neus.

Tot zover niets aan de hand, zou je zeggen. En dat klopt. Toch had ik al een beetje een vreemde nasmaak overgehouden aan de voorgesprekken die we hadden gehad. Op vrijdag 22 januari (dus anderhalve week na de opnames) zouden we namelijk de 20 weken echo hebben en dan zouden we meer te horen krijgen over de gezondheid van ons kindje. Er zou dan vooral naar het hartje gekeken worden, want ongeveer de helft van alle kinderen met Down wordt geboren met een hartafwijking. Er is ons gevraagd om ook opnames te maken tijdens die echo en dat voelde voor mij al meteen niet goed. Ten eerste vond ik dat té intiem. Ik sta voor de klas op een middelbare school en ik vond het niet noodzakelijk dat leerlingen mijn blote buik zouden zien. Ten tweede wilde ik het nieuws van de echo eerst zelf (samen met Tyno natuurlijk) verwerken en daar wilde ik absoluut geen camera bij hebben. En daar ging het voor het eerst een beetje mis. Toen ik dat aangaf tijdens een van de voorgesprekken, werd me gevraagd wat ik er dan zo intiem aan vond. Dat vond ik al een totaal ongepaste vraag. Deed me zelfs een beetje denken aan telefonische enquêteurs, die vragen waarom je geen interesse hebt in het afsluiten van een of ander abonnement. Vervolgens werd er toch nog best een beetje dwingend op doorgegaan, tot ik heel duidelijk had gemaakt dat ik er geen camera’s bij wilde. Had ik al gezegd dat ik op dat moment in een behoorlijk kwetsbare fase zat?

Op de avond voor de opnames werden we nog een keer gebeld met de mededeling dat er toestemming was om te filmen bij een babyzaak in Drachten, maar dan moesten we daar wel iets kopen op dat moment. Daar zakte me de broek helemaal van af. Ten eerste hadden we (nog) niets nodig, maar bovenal wilde ik me niet gedwongen voelen om iets in een dure babyzaak te kopen terwijl ik dat ergens anders goedkoper zou kunnen aanschaffen. Dat soort dingen moet je mij vooral niet opleggen, want ik word daar enorm recalcitrant van. Gelukkig dacht Tyno daar precies zo over, dus dat hebben we zo ook benoemd. Waarschijnlijk werden we toen al bestempeld als ‘lastige klanten’.

Op de dag van de opnames zei de cameraman iets over de opnames van een week later in het UMCG. Dat vond ik vreemd, want ik had toch duidelijk gemaakt dat ik niet wilde dat er gefilmd werd. Een paar dagen na de opnames werden we weer gebeld en werd er wéér aangedrongen op opnames van de 20 weken echo. Toen knapte er bij mij iets en vanaf dat moment heeft Tyno de gesprekken gevoerd. Dat kon ik niet meer opbrengen. Tyno heeft heel duidelijk gemaakt dat het voor ons zo klaar is, dat we ons verhaal verteld hebben (met veel liefde overigens) en dat het daarbij zou blijven. Dat we de rest van de rollercoaster zonder camera’s door wilden maken. En dat is (tot afgelopen week) de laatste keer dat we contact hebben gehad met de redacteur van de EO.

Toen we op 20 januari in het UMCG aankwamen, bleek dat er al allerlei ingangen gezocht waren om opnames te maken. We hebben onze gynaecoloog op het hart gedrukt dat wij heel duidelijk waren geweest en dat wij geen opnames wilden. Het was bijna gênant. Gelukkig hebben we dat nog wel op kunnen helderen.

Er was ons verteld dat we in de eerste uitzending te zien zouden zijn en daar gingen we dan ook van uit. Maar toen we de eerste trailers bekeken, zagen we dat nergens terug. Ik begon te twijfelen en Tyno heeft contact gezocht met de redacteur die we tot die tijd steeds gesproken hebben. We kregen geen antwoord van hem, maar van die aardige regisseuse die we in januari hadden ontmoet. Zij vertelde ons dat we niet meer in de eerste aflevering zaten, maar in de laatste. Dat was een dag voor de eerste uitzending op tv zou komen. We hadden al onze familie, vrienden en kennissen ingelicht en moesten nu ineens iedereen vertellen dat het anders werd. Nou goed, kan gebeuren. Gelukkig is er Facebook.

De eerste aflevering was confronterend en heftig, maar heeft ook indruk op ons gemaakt. Toch vond ik het een beetje een gemiste kans, want ik denk dat ons verhaal juist heel mooi gepast had in die eerste aflevering. Er was namelijk wel een (zeer dappere) mevrouw die vertelde over haar zwangerschap die ze had laten afbreken na de diagnose Down. En als je in zo’n programma alle kanten wilt belichten, had juist ons verhaal daar heel goed tegenover gezet kunnen worden. Maar goed, jullie hadden waarschijnlijk een ander plan. Ook goed.

Vorige week vrijdag heb ik een gesprek gemist van de redacteur die we niet meer gesproken hadden sinds we de opnames in het UMCG hadden geweigerd. Dat vond ik al vreemd. Ik zei nog tegen Tyno: “Let op: we komen er helemaal niet meer in”. Tyno heeft teruggebeld en inderdaad, we kregen te horen dat we waarschijnlijk helemaal niet meer in het programma voor zouden komen. Afgelopen dinsdag zouden ze het nog een keer bespreken in de redactievergadering, maar hij wilde ons wel alvast even voorbereiden. Dinsdag of woensdag zouden we gebeld worden met het definitieve antwoord. Tijdens het gesprek werd er niet één keer gevraagd hoe het met de baby gaat. Of met mij. Dat is kennelijk ook niet belangrijk. We zijn niet gebeld op dinsdag en ook niet op woensdag. Woensdagavond heeft Tyno een sms gestuurd met de vraag of we nog iets zouden horen. Donderdag heeft de redacteur in kwestie Tyno gebeld, niet aan de lijn gekregen en toen maar een e-mail gestuurd. Mijn nummer heeft hij ook, want dat had hij de week ervoor nog gebeld. Maar ik ben niet gebeld. We zijn dus per mail op de hoogte gebracht en er werd ons medegedeeld dat we niet in de uitzending zouden voorkomen. Helaas pindakaas. 

Er is teveel beeldmateriaal, dus er moet geschrapt worden. En de keuze is op ons gevallen. En daar ben ik toch een beetje teleurgesteld over. Niet alleen omdat ons verhaal juist een verhaal van hoop is. Maar ook vanwege het feit dat ik me een beetje gebruikt voel. 

Dat ik niet op televisie kom, vind ik niet zo heel erg. Zoals ik al zei, is dat niet echt ‘mijn ding’. Maar de manier waarop alles gegaan is, verdient wat mij betreft geen schoonheidsprijs. Ik hoop dat er in de toekomst wel op een andere manier omgegaan wordt met mensen die in net zo’n kwetsbare fase van hun leven zitten. We zijn per slot van rekening allemaal mensen en we maken allemaal fouten. En dat is goed, zolang je ervan leert. Gelukkig nam de aardige regisseuse die bij de opnames aanwezig was nog wel contact op met Tyno en zij gaat ons nog telefonisch benaderen. Ik hoop dat we in ieder geval de beelden nog kunnen krijgen, want dat is voor ons toch best een belangrijk en waardevol document voor later. Dat was een van de redenen dat we onze medewerking hebben toegezegd.

We weten inmiddels dat onze dochter een hartafwijking heeft, hoe groot precies is nog niet duidelijk. Maar hoogstwaarschijnlijk niet heel ernstig. Ik ben zo ontzettend blij dat we geen camera’s bij de echo hebben gehad en dat we het nieuws zelf hebben kunnen verwerken. Gelukkig waren we sterk genoeg om onze eigen keuzes te maken, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die minder goed opgewassen zijn tegen een bepaalde dwingende instelling. Dat is dan ook de reden dat ik deze brief schrijf. Of ik hem opstuur, weet ik nog niet. Ik wil in ieder geval mijn gevoel ventileren. En hopelijk hebben anderen hier in de toekomst ook iets aan.

Van de opnames heb ik absoluut geen seconde spijt. We hebben een hele leuke dag gehad en het enthousiasme en de openheid van Sjoerd hebben ervoor gezorgd dat ik nog zekerder van mijn zaak ben geworden. Sjoerd en Eveline zijn ook absoluut de lichtpuntjes van de serie tot nu toe. Zeker ook in combinatie met Jos. Zij zorgen ervoor dat ik de rest van de afleveringen ook wil zien. En verder ga ik alles nu weer loslaten en ga ik genieten van de laatste weken van mijn zwangerschap.

 

6 comments

  1. Caroline says:

    wat een verhaal, ik snap je helemaal
    Geniet nu maar van de zwangerschap en straks heb je die lieve dochter in je armen, genieten zal het zeker worden
    Liefs Caroline

  2. FemkeB says:

    Duidelijke brief!! Wat heb je dat goed onder woorden kunnen brengen..
    Jammer dat jullie stuk er niet in komt, is juist een andere kant van wat er meestal gebeurt. Zonde ook dat t op tv vooral om commercie en kijkcijfers draait, ipv om de mensen daarachter. Maar gelukkig wel een mooie ervaring die opnamedag zelf en hopelijk mooie beelden :).

  3. MetMirjam says:

    Nou zeg.. Wat raar! Vooral heel vreemd dat ze zo aan het pushen waren over die echo. Ik snap best dat ze erbij hadden willen zijn, maar ze moeten jullie keuze daarin toch juist ook respecteren! En dan óók nog eens buiten jullie om contact openemen mt het ziekenhuis!? Ik begrijp dat jullie een nare bijsmaak hebben overgehouden aan het hele gebeuren. Ik zou de brief wel posten hoor, je omschrijft het heel duidelijk en hopelijk zien ze hierdoor in dat ze het totaal verkeerd hebben aangepakt en leren ze ervan! Ik vind het in ieder geval jammer dat jullie opnames niet te zien krijgen. X

  4. Brigitte says:

    Goed geschreven Charlotte! Geniet van de laatste 2 maanden … het bewegen … het buik insmeren … liedjes zingen en al het moois wat de zwangerschap je nog brengt. Het is Gentle Baby tijd!
    Liefs

  5. Ron says:

    EO, iets van Evangelische Omroep.
    Met het geloof achter je kan je dus gewoon onbeschoft gedrag vertonen. Bah bah en nog eens bah.
    Met de Kerk achter je mag je alles doen in Gods naam.
    Jammer dit.

  6. Sil says:

    Wat goed dat jullie die echo prive hebben gehouden en wat niet sjiek van zo’n productieteam. En je brief zegt alles. Nooit misbruik laten maken van kwetsbaarheid. Ik vind Sjoerd ook in de laatste aflevering zo hartveroverend-kippevel. En dat maakt de serie voor mij mooi. En de rest zou ik mooi naast je neerleggen en genieten van de laatste weken zwangerschap-lieve groet Sil ☆

Geef een reactie