Nieuwe mijlpaal

Vandaag ben ik exact 34 weken zwanger. Een nieuwe mijlpaal. Een beetje een ‘gekke’ mijlpaal misschien, althans, het is geen mooi rond getal. Maar er is de afgelopen weken veel gebeurd en ik heb de afgelopen tijd erg naar vandaag toegeleefd. Het is dus hoog tijd voor een update!

Mijn laatste blog heb ik geschreven op 1 april en het is vandaag alweer 2 mei. De afgelopen maand is er erg veel gebeurd. Op 5 april ben ik opgenomen in het ziekenhuis in Drachten, omdat ik bloed verloor. Nu heb ik al wel eerder bloed verloren deze zwangerschap, maar nog geen vers bloed. En dat was dit keer wel het geval. Gelukkig leek het allemaal mee te vallen en mocht ik twee dagen later weer naar huis, maar alleen als ik zou beloven nog rustiger aan te doen. Dat heb ik uiteraard gedaan.

IMG_4795

Toen ik op 8 april weer naar Groningen moest voor een afspraak met de gynaecoloog daar, is er een groeiecho gemaakt. Onze dochter groeit als kool en net als bij eerdere metingen, kwam ze nu ook weer boven de gemiddelden uit. Het buikje leek wel erg groot (goh, van wie zal ze dat hebben), dus het leek de gynaecoloog verstandig om toch nog een keer een suikertest te doen. Prima… die was de vorige keer ook goed. Dus vol goede moed toog ik de week daarop naar het lab in Nij Smellinghe om nogmaals een flesje glucosewater soldaat te maken. Helaas pindakaas… de eindwaarde was iets verhoogd. Dus het hele circus van ziekenhuisbezoeken (diabetesverpleegkundige, internist, diëtiste) begon weer van voren af aan. Ik geloof dat ik het halve ziekenhuis wel gezien heb deze zwangerschap. Maar goed, ik heb een stoere nieuwe gadget gekregen (zie foto hieronder) en ik prik braaf elke dag mijn suiker. Het blijft tot nu toe allemaal netjes binnen de lijntjes. Dus voorlopig hoef ik geen insuline te spuiten. Hopelijk houd ik dat vol tot het einde van mijn zwangerschap.

IMG_4711

De weken na mijn ziekenhuisopname heb ik me rustig gehouden (echt waar!), maar op 23 april ging het weer ‘mis’. Ik verloor weer (aardig wat) vers bloed. Dus wat een romantisch weekendje had moeten worden (Tyno en ik waren dat weekend met z’n tweetjes), eindigde wederom in een tweedaags ziekenhuisavontuur. Dit keer had ik niet alleen bloedverlies, maar ook harde buiken die met enige regelmaat kwamen (om de twintig minuten). Ook bleek mijn baarmoedermond in twee weken tijd al bijna een centimeter korter te zijn geworden.  Omdat ik tijdens de opname nog net geen 33 weken zwanger was, was volledige bedrust dan ook het devies. Vanaf week 34 hoeven er geen longrijpingsprikken en weeënremmers meer toegediend te worden, dus het was vooral belangrijk dat de baby tot de (magische) 34 weken zou blijven zitten. Maar het liefst nog iets langer natuurlijk! De gynaecoloog heeft een stukje baarmoedermond op kweek laten zetten en ik mocht het ziekenhuis pas weer verlaten op het moment dat ik helemaal geen bloed meer verloor. Dat was op maandag. Nu een week geleden. En hoera! We hebben het volgehouden tot 34 weken! Tyno heeft me erg gesteund de afgelopen tijd en nu is mijn moeder hier om de huishoudelijke taken over te nemen. Heel fijn dus! Ik heb een flinke les in ‘loslaten’ gehad.

IMG_4923

Toch is dat loslaten nog niet zo heel erg makkelijk… de nesteldrang was al behoorlijk toegeslagen, maar na die laatste ziekenhuisopname werd ik helemaal onrustig. Er moest nog ‘even’ een box worden gebracht, het kamertje moest nog ‘even’ leeg, de zolder moest nog opgeruimd, etc. etc. Nu ik zelf niet meer kan helpen, moet ik accepteren dat het minder snel gaat dan ik wil. Maar de box is in ieder geval gebracht. Een hele lekkere gedachte dat dat nu klaar is. En zoals jullie zien, ben ik niet de enige die daar blij mee is. 😉

IMG_4869

Vorige week dinsdag werd ik gebeld door een gynaecoloog uit Drachten met de uitslag van de kweek. Uit de kweek blijkt dat ik een (bèta) streptokokkenbacterie bij me draag. Op zich niet heel schokkend voor mij, maar het kan voor de baby heel gevaarlijk zijn. En dat nieuws in combinatie met de hartafwijking die onze dochter heeft, was net iets teveel van het goede. Die zwangerschapsdiabetes kon ik nog wel handelen, maar hier had ik wat meer moeite mee. Natuurlijk weet ik dat ik juist heel blij moet zijn dat ze erachter zijn gekomen, want nu kunnen we het tijdens de bevalling al ondervangen met een antibioticainfuus. En daar ben ik ook heel blij om. Maar ik vraag me af en toe ook wel eens af wat er nu nog meer bij komt deze zwangerschap. Al elf jaar riep ik dat ik ooit nog een keer zwanger wilde zijn. Mijn eerste zwangerschap vond ik zo geweldig. Ik voelde me goed, mooi en alles verliep goed tot 39 weken. Dat gevoel wilde ik nog een keer meemaken. Maar nu ik dan eindelijk weer zwanger ben, is alles zo anders. Echt genieten zit er niet meer in. Wat mij betreft blijft de baby niet heel lang meer zitten. Ik geniet elke dag volop van de bewegingen in mijn buik. Dat blijft bijzonder om te voelen. En ik zal dat contact ook heel erg gaan missen na de bevalling, dat weet ik zeker. Maar ik ben er aan toe om mijn dochter in mijn armen te houden. Om haar te zien, te ruiken, te voelen en heel erg veel te knuffelen. De onzekerheden, de complicaties, de ziekenhuisbezoeken… ik vind het wel genoeg geweest. Maar goed, ik zal nog heeeeeeeel even geduld moeten hebben.

Vandaag hadden we een afspraak bij de gynaecoloog in Groningen. Vanaf nu gaan alle controles via het UMCG. De baby is nog steeds groot. Bijzonder voor een kindje met Down, maar gezien de lengte en bouw van haar ouders ook weer niet heel bijzonder. Als ze zo blijft groeien, wordt de bevalling waarschijnlijk rond de 38 weken ingeleid. Verder ziet alles er goed uit. Ze beweegt goed, er is nog genoeg vruchtwater en mijn bloeddruk blijft verbazingwekkend goed (ik had zwangerschapsvergiftiging bij mijn eerste zwangerschap). Dus er zijn heel veel goede dingen te vertellen. We hebben het hele UMCG wel gezien vandaag (gynaecoloog, diabetesverpleegkundige, verpleegkundige obstetrie en rondleiding bij de verloskamers). Na vier uur reden we eindelijk de parkeergarage weer uit. Moe, maar zeer voldaan. De mensen in het UMCG zijn lief voor ons en wat we vooral heel belangrijk vinden: ze zijn duidelijk, praktisch en eerlijk. En dat voelt goed! Met dit gevoel houd ik het nog wel een paar weken vol…

4 comments

  1. linda says:

    Knapperd… je doet het toch allemaal maar hoor!! En hebt nog de energie om er ook voor anderen te zijn. Ik snap heel goed dat je er nu wel een beetje klaar mee begint te zijn. Steeds dat ziekenhuisgedoe is ook maar niks. Dikke knuffel voor jou. en hopelijk heb je over een paar weekjes het goede nieuws dat je EINDELIJK jullie lieve meisje in de armen hebt.

    xx

  2. desiré de Wild says:

    ik ben ook super benieuwd naar jouw kleine dame, die zal ik op de d mama wel zien. Ik lees en voel met je mee en hoop dat jouw dame jullie net zo positief verrassen als mijn lieve Vince dat doet en heeft gedaan. <3

  3. MetMirjam says:

    Pfff.. het houdt echt niet op zeg! Helemaal niet gek hoor, dat je er zo klaar mee bent, al dat getob is ook hartstikke zwaar! Ik hoop dat je je meisje snel in je armen mag houden en dat het tot die tijd een beetje rustig blijft!

  4. Brigitte says:

    Wat heb je weer een hoop meegemaakt in 1 maand en mooi weergegeven in je blog. Heel veel liefs en geniet van de laatste weken.
    Heel veel liefs voor jou en Tyno!

Laat een reactie achter op MetMirjam Reactie annuleren