Ode aan mijn vader

Gisteren was het precies twaalf jaar geleden dat mijn vader overleed. Mijn vader was een beresterke vent, maar na een ziekbed van amper twee maanden, was er nog maar weinig van dat sterke lijf over. Veel tijd om te rouwen heb ik niet gehad, want een maand na zijn overlijden raakte ik in verwachting van Julian. Een zeer welkome afleiding. We hebben Julian altijd veel verteld over zijn opa, dus op de een of andere manier is hij ook heel echt voor hem, ook al hebben ze elkaar nooit ontmoet. Natuurlijk vind ik het verdrietig dat mijn vader nooit geweten heeft dat hij een kleinzoon zou hebben gehad, maar wat ze zeggen is waar: verdriet slijt met de jaren. Maar nu is Roos er. En juist nu denk ik meer dan ooit aan mijn vader. Want wat was hij een geweldige opa voor haar geweest!

Mijn vader was een ingewikkelde man. Een kameleon. Voor de buitenwereld leek hij altijd vrolijk en opgewekt, maar wij kenden hem ook van een hele andere kant. En dat was niet altijd een hele fraaie kant. Hij was altijd op zoek naar geluk, maar kon nergens rust vinden. Hij hield van de gedichten van J.J. Slauerhoff…

IMG_6705

De laatste jaren van mijn vaders leven kwam Johan regelmatig bij ons over de vloer. Hij reed regelmatig met mijn vader mee op de bus. Mijn vader was zijn ‘grote vriend’. Hij kwam op de verjaardag van mijn vader en mijn vader ging naar zijn verjaardag. Hij maakte foto’s en filmpjes van mijn vader. En Johan had het Syndroom van Down.

In die tijd vond ik dat helemaal niet zo bijzonder, maar nu Roos er is, moet ik er steeds vaker aan denken. Ik denk dat mijn vader op de momenten dat hij samen met Johan was, volledig zichzelf kon (en mocht) zijn. Ik weet zeker dat hij volledig achter onze keuze had gestaan en dat hij de beste opa was geweest die Roos zich had kunnen wensen. Maar we moeten het (wederom) doen met de verhalen. En dat gaan we doen! Zonder tranen, maar met een grote glimlach op ons gezicht. Want zolang je nog over mensen praat, blijven ze altijd een beetje bij je.

IMG_6704

Ik sluit deze blogpost af met een gedicht van J.J. Slauerhoff, dat door mijn oom is voorgelezen tijdens de afscheidsdienst 12 jaar geleden. En daarna ga ik Roos wakker maken. Het is tijd om te knuffelen!

In mijn leven
In mijn leven, steeds uiteengerukt

Door de vlagen waar ‘k aan blootsta,

Daar ‘k niet kan hechten aan liefde en geluk

Die mij zullen drijven tot ik doodga,

Ontstaan soms plotsling enkle plekken

Van een stilte zoo onaangedaan,

Dat ik geloof in slaap te zijn gekomen

Bij de diepten waar geen onderstroomen

Meer door ’t eeuwig stilstaand water gaan.
J.J. Slauerhoff

3 comments

  1. Paula says:

    Hè Charlotte, van mijn moeder had ik al gehoord over jouw blog en de geboorte van je mooie dochter… Ze houdt me steeds op de hoogte… Maar nu ik je ook op instagram volg zag ik het linkje naar je blog, dus aan het lezen geslagen. Wat leuk om alles te lezen, je hebt een prachtige dochter en zoon! Om trots op te zijn en dat gevoel ken ik ☺️ Na dit stuk over je vader, krijg ik een brok in mijn keel… Inderdaad de herinnering blijft door de verhalen. Kus Paula

Geef een reactie