Bezoekje aan de kinderarts

De afgelopen dagen vroeg ik me het volgende af: kun je trots zijn op iets waar je eigenlijk geen invloed op uit kunt oefenen? Volgens mij heb ik het antwoord gevonden: ja! Ik ben zo trots als een aap met zeven lullen. Op Roos. En op hoe ze het doet.

Gisteren moesten we voor controle naar de kinderarts. En ook al had ik er wel vertrouwen in, het was toch even spannend. Artsen kijken toch anders naar een kind dan de ouders zelf. Toen we aankwamen, mochten we meteen doorlopen naar de behandelkamer. Daar werd Roos eerst opgemeten en gewogen door een verpleegkundige. En ja… dat moet zonder kleren. Dat vond ze maar niks, wat dat betreft lijkt ze niet op haar moeder. 😉 Maar goed dat mama het heerlijk vindt om dat blote lijfje te knuffelen.

IMG_6828

De stand van zaken: Roos is 55,5 centimeter (52 bij geboorte) en 4465 gram (3285 bij geboorte). Kortom: ze groeit als kool! Ruim een kilo in iets meer dan zeven weken tijd. We hebben haar scores even bekeken in de groeicurve en ze zit precies op de gemiddelde lijn. En dan heb ik het over de groeicurve van kinderen zonder Down. Op de Down-curve zit ze qua lengte en gewicht zelfs aan de bovenkant. De arts was dan ook zeer tevreden en voor zover hij kon beoordelen, lijken er geen gezondheidsproblemen te zijn die haar ontwikkeling in de weg kunnen staan. Wat een geweldig nieuws! Het hartje klonk goed en ze reageert goed op alles.

IMG_6829

De afgelopen dagen was ze voor het eerst verkouden. Kindjes met Down reageren over het algemeen wat heftiger op verkoudheid dan kindjes zonder Down, dus dat vond ik best een beetje spannend. Ik was benieuwd of ze ook echt ziek zou worden. Ze was duidelijk wel wat benauwd af en toe, maar niet zorgwekkend. En het gaat nu alweer beter, dus deze hindernis heeft ze alvast mooi gepareerd.

Eind augustus gaan we samen met Roos terug naar het ziekenhuis om een echo te laten maken van haar heupjes en haar blaas en nieren. Dat is een standaard procedure, omdat daar vaker afwijkingen worden gevonden bij kindjes met Down. Nu vermoed ik dat haar nieren en blaas prima functioneren, want Roos plast goed. En poepen is ook geen probleem. Ongelooflijk wat een geuren zo’n klein lijfje kan produceren… Wat betreft de heupen is het afwachten, maar dat komt ook vast goed.

IMG_6776

Pre-logopedie is voorlopig nog niet nodig, want Roos drinkt goed. We gaan binnenkort wel beginnen met fysiotherapie. Ik ben heel benieuwd hoe dat zal zijn. Eerst gaan we dat doen in het ziekenhuis en van daaruit worden we doorverwezen naar een fysiotherapeut buiten het ziekenhuis om.

De conclusie: voorlopig blijven we onder controle in Drachten en hoeven we niet naar Groningen. We moeten nog een keer naar het UMCG voor een echo van het hartje (september) en dan zijn we daar als het goed is helemaal klaar. Er zit een speciale Down-poli in het Martini Ziekenhuis, maar omdat alles goed lijkt te zijn, hoeven we daar niet naartoe. Tenzij we dat zelf graag willen. Maar ik vind het wel fijn om in de buurt te blijven. Dus ja… ik ben trots! Als een aap met zeven lullen! Je had me dat ziekenhuis uit moeten zien lopen. Het stond nog net niet op mijn voorhoofd geschreven.

IMG_6777

Dan nog even wat leuke weetjes buiten het ziekenhuisgebeuren om:

Vorige week zijn we voor het eerst met het hele gezin op pad geweest naar het verjaardagsfeest van mijn zwager en zijn tweelingbroer. Mijn zus en zwager hadden een busje voor ons geregeld, zodat we met het hele gezelschap (inclusief mijn moeder) op pad konden. En dat ging goed! Leuk om een keer met z’n allen weg te kunnen! Roos heeft het ook super gedaan, maar ik merk wel dat ze extra gevoelig is voor prikkels. Ik moet haar daar wel een beetje tegen beschermen, anders is ze een dag lang van de mik. Gelukkig had ik de draagdoek mee, want zo dicht tegen mama aan wordt ze altijd rustig.

IMG_6714

Daarnaast zijn we begonnen met de cursus Babygebaren. Ik had een prijsvraag gewonnen en nu mogen Tyno en ik de cursus volgen bij Esther van Babygebaren Drachten. Wat een leuke en nuttige cursus is dat! Echt een aanrader! Niet alleen voor kinderen met een beperking een verrijking. We zijn al druk aan het oefenen met de andere kinderen. De eerste 50 gebaren zitten er al in. Mocht je meer willen weten over de cursus, dan kun je >hier< klikken.

En dan nog een fijn bericht: Roos doet haar naam eer aan. Ze slaapt al ruim een week door ’s nachts. Wat een heerlijkheid. Ik geef haar rond 23:00 uur nog een laatste fles en daarna slaapt ze tot (gemiddeld) een uur of half acht. Ze lijkt wat dat betreft op haar oudste broer, die sliep ook al vroeg door en is nog steeds een langslaper. Overdag is ze steeds meer wakker, dus dat is ook wel gezellig. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar het wordt met de dag leuker.

Nou… dat was weer een heel verhaal. Ik sluit de laptop zo weer af, want Roos is klaar voor de volgende fles. Ze is nog steeds niet helemaal de oude en heeft vandaag de hele dag tegen mij aan gelegen. In de bloedhitte. Daar had zij volgens mij geen last van. Mama daarentegen… Maar nu heeft ze eindelijk een uurtje geslapen in de box. Morgen wordt het nog warmer, dus ik maak me op voor nog een plakdagje. Het is dan wel heel warm en plakkerig, maar mij hoor je niet klagen! Ik geniet me te pletter!

IMG_6879

3 comments

  1. Bitoen says:

    Hoi Charlotte, na het lezen van het verhaal in Mijn Geheim, ben ik direct je bijzondere blog gaan bekijken. Mooi om te zien dat Roos het goed doet en wat een prachtige plaatjes!

    Vrolijke groet uit De Tike!

Geef een reactie