Mama is een beetje down…

Hallo lieve volgers. Het is weer hoog tijd voor een update! Het gaat hartstikke goed met Roos. We genieten enorm van de tijd samen. En we genieten vooral van de weken zonder onderzoeken. Nog een zo’n weekje en daarna begint de doktersagenda weer een beetje vol te lopen. Eigenlijk kabbelt het nu gewoon rustig door hier, het is echt een beetje komkommertijd. Heerlijk natuurlijk! Maar voor mij wel even confronterend, blijkt nu.

IMG_8136

Sinds de diagnose kwam in december, hebben we in een soort achtbaan van emoties geleefd. En als je in zo’n situatie terecht komt, stort je jezelf daar gewoon in. Je moet wel. Tijd om alles te laten bezinken is er eigenlijk niet en dat is ook wel lekker. Maar nu is Roos alweer twaalf weken en hebben we even geen ziekenhuisbezoekjes etc. op de planning staan. Nu zijn we een gewoon gezin en leven we een gewoon leven. En daar moet ik blijkbaar aan wennen. De afgelopen dagen ben ik erg emotioneel en slaap ik vreselijk slecht. Dat is best zonde, want Roos slaapt de nachten al door en wordt meestal tussen acht en negen uur ’s ochtends wakker. Maar zodra ik in bed ligt, lijkt de paniek om zich heen te grijpen. Het zal allemaal bij het verwerkingsproces horen. Ik laat het maar gewoon komen.

De afgelopen week realiseerde ik me ineens dat Roos, waar ik mijn leven voor zou geven, door heel veel mensen niet geaccepteerd zal worden. Soms is er maar een kleine opmerking nodig, om daar bewust van te worden. Een opmerking van iemand die het helemaal niet slecht bedoelt, maar die recht door je hart snijdt. Ik moet een manier gaan vinden om me daar tegen te wapenen. Want het is nu eenmaal zo dat veel mensen ervoor kiezen om een downzwangerschap af te breken. En ik mag en wil daar ook niet over oordelen, want ik ben enorm blij dat we in een land leven waarin we keuzevrijheid hebben. Maar toch raakt het me ineens heel erg. En kan ik enorm verdrietig worden van het idee dat heel veel mensen Roos heel lief en schattig vinden, maar haar niet zouden willen hebben. Tja, die hormonen blijven me in de tang houden… Dat schijnt ook nog negen maanden te duren.

dali

 

Nu heb ik het wel heel zwaar gemaakt ineens, dat was niet de bedoeling. Zo staan we ook niet in het leven. Maar ik wilde het toch even van me af schrijven. Wie weet helpt het mij en slaap ik vannacht weer eens fatsoenlijk. We kregen laatst de vraag waarom we ervoor gekozen hadden om ons verhaal in Mijn Geheim te zetten. Daar kan ik eigenlijk heel kort over zijn: omdat ik het belangrijk vind dat mensen nadenken over deze hele kwestie. Zeker nu de NIPT straks beschikbaar wordt gesteld voor alle zwangere vrouwen. Het is zo bijzonder om überhaupt zwanger te worden. En aangezien de samenleving perfectie verlangt, wil ik laten zien dat je met ‘imperfectie’ ook een perfect gelukkig leven kunt leiden.

Laatst hoorden we van twee mensen dat ze door ons verhaal anders zijn gaan denken over Down en dat ze daardoor ook andere keuzes (zouden) maken als ze zelf in zo’n situatie zouden belanden. Daar word ik dan weer ontzettend blij en trots van. Ik hoop dat er meer mensen zijn die gaan nadenken over hun keuzes. En dan hoop ik dat de keuze die gemaakt wordt, een keuze is op basis van relevante informatie en niet gebaseerd op angst voor het onbekende. Dan is het namelijk altijd de juiste keuze, ongeacht wat de uitkomst is.

forrest

 

Ik ben overigens ook weer begonnen met een oude hobby van me. Toen Julian net geboren was, ben ik begonnen met scrapbooking: het creatief verwerken van foto’s. Ik heb albums vol gescrapt. Echter, de afgelopen vijf jaar kon ik me er niet meer toe zetten en heb ik er niet meer mee gedaan. Maar nu Roos er is en ook nog eens zeer fotogeniek blijkt te zijn, begon het ineens weer te kriebelen. Ik ben begonnen met een babyalbum. Niet meer ouderwets scrappen, maar Project Life. Dat zijn net iets kleinere pagina’s. Heerlijk om eindelijk weer eens creatief bezig te zijn! Wellicht werkt het nog therapeutisch ook! Ik zal de eerste foto’s even showen, dan hebben jullie een idee:

IMG_7895

IMG_7902

IMG_8011

Nou, tot zover deze update. Ik duik nog even onder en laat mijn emoties nog even komen. Dan ben ik volgende week weer paraat. Maandag moeten we naar het consultatiebureau voor de tweede vaccinaties en volgende week woensdag moeten we naar het ziekenhuis in Drachten voor een echo van nieren, blaas en heupjes. Ik laat jullie uiteraard weten hoe dat ging. Ik sluit af met nog een paar van mijn favoriete foto’s van de afgelopen twee weken:

IMG_8001

IMG_7711

IMG_8331

IMG_8353

11 comments

  1. Arie en Leida Huisman says:

    Geweldig mooi geschreven. Wens je nog een paar mooie dagen toe.
    Ik weet dat een down kindje zorgen met zich meebrengt. Maar ze mogen er zijn. Prachtige foto’s. Geniet nog maar lekker. Lieve groetjes.

  2. Sil says:

    Beroerd en boos word ik van mensen met een te snel oordeel. Zo ongepast en pijnlijk ook. Laat never ever iemand je het geluk ontnemen van jullie keuze. Laat het ook niet hard maken omdat je je ertegen wilt wapenen. Ben je géén homo of stotteraar zoals ik dan zoeken ze wel iets anders. Oh ja-ben ik ook te mollig-pas niet in het ideaal beeld. Ik hoop dat je een mooie manier gaat vinden. Succes met je emotie’s ♡

  3. tinie rozema says:

    Hallo Charlotte. Wat een mooi eerlijk verhaal. Knap dat je dat deelt. Ja ik begrijp dat je op dit moment emotioneel bent en gevoelig ,vergeet niet dat alle pasgeboren moeders dit meestal in een rustige periode voelen. Dat is verwarrend soms en je wilt gewoon blij en dankbaar gelukkig zijn. Herkenbaar. Geef het de ruimte,meestal duurt vechten alleen maar langer. Je zit misschien niet op advies te wachten en ik ben me goed bewust dat advies ook niet in elke schoen past…..toch deel ik in alle eerlijkheid met jou dat creatieve dingen zoals jij doet helpen en niet te vergeten dat het helend is om niet mama dingen te doen . Weer eens gierend met vriendinnen naar een butfilm en daarna een wijntje op het terras geeft nieuwe frisse energie om daarna weer volledig mama te zijn voor allemaal. Je doet het fantastisch en je kruimels boffen met jou. X

  4. Wilma says:

    Wat mooi geschreven, geraakt in mijn hart. Je hebt een prachtige dochter en de juiste keuzes gemaakt.
    Het komt echt allemaal goed.
    Liefs ❤️

  5. Froukje says:

    Ben erg blij met jou eerlijk vertellen over je emotie’s. Werk in het speciaal onderwijs. Al 35 jaar en geniet elke dag. Toch is het ook best soms pittig. Dus fijn om de werkelijkheid te lezen! Blijf genieten en goed voor jezelf zorgen!! Prachtige foto’s!!

  6. Natascha awoyale says:

    Charlotte, zo herkenbaar jouw verhaal. Ik begon ook met een maand of vier in de rust te komen en te panieken. En nu Marilyn bijna 18 maanden is, heb ik het nog af en toe weleens. Dan vliegt het mij even aan. Maar zorgen komen met elk kind, en bij elk kind zijn er verschillende zorgen. Wel superstoer dat je het van je afschrijft en knutselt. Ze is prachtig, en we zeggen dat ze 1 chromosoom te veel hebben, maar hebben wij niet gewoon 1 te weinig? Het komt hoe t komt, maar met liefde overwinnen we alles.
    Amor vincit omnia!! Dikke knuffel voor jullie

  7. Jos Kroes says:

    Wat is perfect ? Wie is perfect ?
    Als iedereen perfect zou zijn zou het wel een erg saaie wereld zijn !
    Gelukkig is niemand perfect, maar kan iedereen véél voor een ander betekenen en geluk geven !
    Dàt maakt gelukkig !
    Iedereen is hier maar een fractie van de wereldtijd .
    Zolang je hier bent heeft iedereen recht op geluk en een leuk leven ! Daar kan iedereen aan bijdragen , inclusief jezelf ! Imperfectie is géén issue !!!!

  8. Marjolein says:

    Hoi! Wat ’n mooie blog! Super geschreven en ik deel je liefde voor onze kleine meid met Down!! ? ik ben 10-10-2015 bevallen van Giada, ’n prachtig meisje met het syndroom van Down en ik had haar voor geen goud willen missen!!! ’t enige verschil is dat wij het niet van te voren wisten en misschien was dat voor mijn man fijner geweest om aan het idee te kunnen wennen… Voor mij is Giada prachtig en ik houd van haar, precies zoals ze is!! Veel geluk en gezondheid toegewenst voor jullie mooie Roos en ik kan me heel goed vinden in alles wat je schrijft!!!

    Lieve groetjes, Marjolein Bilardi uit Heerenveen

Geef een reactie