Afsluiten

De afgelopen week stond in het teken van afsluiten. Het afsluiten van een periode. In verschillende sessies. Maar laat ik bij het begin beginnen. Vorige week maandag is Roos weer naar het consultatiebureau geweest voor de tweede vaccinatie. Ze woog 5950 gram en was ook in de lengte flink gegroeid: 60.6 centimeter! Ze ligt qua groei net boven het landelijk gemiddelde (op de ‘normale’ groeicurve). Dat gaat helemaal goed dus! En van het prikje heeft ze dit keer helemaal geen last gehad.

IMG_8628

IMG_8677

Twee dagen later, op woensdag, hadden we een afspraak in het ziekenhuis van Drachten voor een echo van blaas, nieren en heupen. Haar blaas en nieren zagen er normaal uit. Dat verbaasde ons niks, want ze plast en poept als een malle! De heupjes zagen er in eerste instantie echter afwijkend uit. Volgens de echoscopist waren haar heupkoppen diep en asymmetrisch. Zo diep had de man het nog nooit eerder gezien en zijn collega ook niet. Reden genoeg om ook nog een röntgenfoto te maken. Toch weer even spannend dus. Maar gelukkig zag alles er op de röntgenfoto gunstig uit, bij ondiepe koppen is een spreidbroekje nodig en dat hoeven wij dus niet. Voorlopig is ze dus goedgekeurd. Mogelijk gaan ze het nog wel een keer checken, over een jaar ofzo. Volgende maand moeten we naar de kinderarts. Dan horen we waarschijnlijk wel meer. Roos heeft van alle onderzoeken trouwens weinig meegekregen. Ze sliep overal doorheen en poepte nog even een luier vol vlak voor de röntgenfoto.

IMG_8776

Om nog even in het ziekenhuissfeertje te blijven: op vrijdag, de dag dat Roos 14 weken oud was, mocht ik me melden bij de gynaecoloog. De allerlaatste controle. Ik ben weer helemaal de oude en dat betekent dat ik officieel ontslagen ben. Geweldig natuurlijk! Maar toch ook een beetje gek. Tien maanden geleden kwamen we voor het eerst bij dokter v/d H. En tot afgelopen vrijdag hebben we hem zeer regelmatig gezien. En dat was eigenlijk nooit vervelend. Ik heb veel verhalen gehoord over gynaecologen die hun bedenkingen uitspraken over kinderen met het syndroom van Down, maar onze arts heeft ons altijd bijgestaan zonder oordeel. En dat is voor mij, maar ook voor Tyno, heel waardevol geweest. Hij was ook oprecht blij voor ons dat het zo goed gaat met Roos. Hij was voor ons een belangrijk persoon in het afgelopen jaar, dus dat deze periode nu afgesloten is, is fijn, maar ook een beetje gek. Ik ben gewoon niet zo goed in afscheid nemen… en hormonen zijn rare dingen!

IMG_9026

Over hormonen gesproken: afgelopen zaterdag besloot Roos dat het nu echt wel eens tijd werd om eens lachend op de foto te gaan. Eigenlijk lachte ze nog steeds niet echt, maar je zag wel duidelijk het enthousiasme in haar ogen. Toen ze even bij Julian op schoot zat, pakte ik mijn camera er even bij om dat moment vast te leggen en toen was daar ineens een lach. Een echte! En ik kon hem ook nog eens prachtig vastleggen! Ik weet dat het vaak langer duurt bij kindjes met Down voordat ze gaan lachen. En ik weet ook dat ik Roos niet moet vergelijken met andere kinderen van haar leeftijd. Maar ik keek zo uit naar die lach. Nu heb ik er in ieder geval een op beeld en kijk ik er elke dag naar. Daar kan ik voorlopig wel even op teren. En de afgelopen dagen begint ze heel voorzichtig af en toe een beetje te lachen, dus ik hoop jullie binnenkort te kunnen overspoelen met lachende foto’s!

IMG_9090

IMG_8837

IMG_8893

En na een heerlijk weekend met Roos en Julian was het vandaag dan eindelijk zover: om 15:20 moesten we ons melden in het UMCG om een echo te laten maken van het hartje van Roos. En ondanks het feit dat we er allebei wel vertrouwen in hadden, waren we toch gespannen. Het was toch ook wel weer heel erg vertrouwd om te parkeren in de ondergrondse garage en daarna weer door het ziekenhuis te wandelen. Gek hoe snel je aan zoiets went.

Het was druk op de afdeling. We hebben uiteindelijk een uur moeten wachten tot we aan de beurt waren. Gelukkig hadden we een fles meegenomen, want Roos kreeg echt honger halverwege de wachttijd. Maar wat heeft ze deze dag weer geweldig doorstaan! Toen we eindelijk aan de beurt waren, liet Roos alles over zich heen komen. Uiteindelijk duurde het allemaal wel een half uurtje, maar Roos vond het allemaal best. Na de echo mochten we ons weer melden op de poli kindergeneeskunde en daar kregen we het verlossende antwoord: het zag er allemaal ok uit, alleen de ductus is nog niet helemaal gesloten. Dat gaan ze nog wel in de gaten houden de komende jaren. Een grote operatie gaat het sowieso niet worden. Als de ductus uiteindelijk niet helemaal sluit, kan het zijn dat ze er over een paar jaar toch aan geopereerd moet worden, maar dat doen ze dan via een inwendig hartonderzoek en niet middels een grote operatie. Dat is dus toch een hele geruststelling. Rond haar eerste verjaardag moeten we ons weer melden.

IMG_9270

IMG_9265

IMG_9266

IMG_9267

 

IMG_9269

IMG_9272

IMG_9273

We hadden natuurlijk gehoopt dat we nooit meer naar het UMCG terug hoefden, maar we realiseren ons ook dat we enorme mazzel hebben dat het zo goed gaat met Roos. Dus vandaag vieren we dat we het komende jaar alleen nog maar voor leuke dingen naar Groningen hoeven. We sluiten de afgelopen week en eigenlijk ook het afgelopen jaar af met een prinsessencake van IKEA. De bakkers waren namelijk al dicht toen we het ziekenhuis uit reden, maar dat weerhoudt ons er natuurlijk niet van om ook deze overwinning weer te vieren met taart. 😉

prinsesscake_large

3 comments

  1. Rieni says:

    via een omweg ben ik op je blog terecht gekomen, ik “kende”je uit het scrapwereldje. En dan nu een dochter met Down. En ook daar ligt een schakel, hoewel ik geen dochter met Down heb, maar wel een broer van inmiddels 53. En wat fijn om te lezen dat er zoveel veranderd is in zoveel jaren. Veel controles en hulp. Dat was er destijds allemaal niet. Geniet van je mooie dochter want dat is ze gewoon. Net zoals mijn broer gewoon mijn broer is.

Geef een reactie