De wereld draait door…

Lieve Roos,

Op het moment dat ik deze brief aan jou schrijf, is het zondag 20 november 2016. Over exact een week ben je een half jaar oud. En aangezien mama nog steeds wat emotioneler is dan normaal (moet je nagaan hoe erg het nu is), vond ze het tijd worden om jou deze brief te schrijven. Ik ben er al een tijdje over aan het nadenken en ik heb ook getwijfeld om hem in het openbaar te publiceren. Maar ik heb toch besloten dat wel te doen. Omdat ik hoop dat ik op deze manier toch een heel klein beetje kan bijdragen aan een leukere, lievere wereld…

img_2226

Zes maanden geleden zat je nog in mijn buik en was ik de dagen aan het aftellen tot ik jou in mijn armen kon houden. Het is inmiddels ook al bijna een jaar geleden dat we te horen kregen dat jij een extraatje hebt. Gek hè, hoeveel er kan gebeuren in een jaar tijd? Zodra we de ‘diagnose’ (wat een rotwoord, het klinkt bijna als een ziekte) kregen, hebben we er heel bewust voor gekozen om overal heel open over te zijn. Ten eerste, omdat we vonden (en vinden) dat er niets is om te verbloemen, maar zeer zeker ook om de kijk van sommige mensen op het syndroom van Down te veranderen. Of in ieder geval wat realistischer te maken. Uiteindelijk bleek mijn blog ook een uitkomst te zijn voor mezelf: doordat ik alles bijhield, hoefde ik niet iedereen apart op de hoogte te brengen van mijn ‘toestand’ op dat moment. Er zijn namelijk heel veel lieve mensen van het begin af aan zeer betrokken geweest bij mijn zwangerschap. En nu zijn ze dat nog steeds. Dat komt allemaal door jou, lieve Roos. Want jij bent een heel bijzonder lichtpuntje in deze wereld. Dat realiseer ik me elke dag weer.

In tijden van ‘nood’ leer je je echte vrienden kennen, daar heb ik al eens eerder over geschreven. Jazeker, we zijn absoluut teleurgesteld door mensen in de afgelopen tijd. Maar dat weegt toch echt niet op tegen al die lieve mensen die juist heel erg met ons meeleven en ons lieve berichten (en soms zelfs cadeautjes) sturen. Ik heb de positieve kracht van social media mogen ervaren en dat vind ik nog steeds heel bijzonder. Ik heb mensen leren kennen die ik nog nooit in het echt ontmoet heb, maar waar ik wel een oprecht warm gevoel van krijg. En ook dat komt weer allemaal door jou, lieve Roos. Af en toe word ik gewoon overvallen door emoties. Hierdoor. Door jou, lieve Roos. Maar ook door al die lieve mensen die jou zo’n warm hart toedragen. Ik denk niet dat zij zich realiseren wat hun woorden voor ons betekenen. Maar hopelijk lezen ze dit allemaal en weten ze nu hoeveel waarde een paar eenvoudige woorden kunnen hebben.

Een half jaar ben jij al in ons midden, lieve Roos. En voor ons is de wereld alleen maar mooier geworden. Want dat is wat jij doet: de wereld een beetje mooier maken. En dat is hard nodig. Ik heb heel lang geprobeerd om geen politieke uitspraken te doen, omdat ik geen zin heb in vervelende discussies en nare woorden. Maar na lang twijfelen, ga ik toch mijn zorgen uitspreken. Het is eind november en de zwartepietendiscussie is inmiddels (bijna) op z’n hoogtepunt. Ik kan alleen maar hopen dat die discussie verleden tijd is tegen de tijd dat jij je realiseert wie Sinterklaas is, lieve Roos. En dat we dan met vrolijk gekleurde pieten en schoorsteenveegpieten een leuk kinderfeest kunnen vieren. Want dat was Sinterklaas ooit: een kinderfeest. Maar, lieve Roos, het barst nu van de grote kleine kinderen die zich niet kunnen inleven in het sentiment wat een zwarte Piet oproept bij sommige mensen. Die grote kleine kinderen roepen dat het nu eenmaal traditie is en dat Piet zwart moet blijven. Maar ik geloof oprecht in de goedheid van kinderen. En ik geloof ook dat als je Piet gewoon een beetje aanpast, zodat iedereen ermee kan leven, dat er dan geen kind is dat vragen gaat stellen over de kleur. Geen klein kind, bedoel ik. Zolang Piet cadeautjes en pepernoten meeneemt uit Spanje, is er volgens mij niks loos.

Al die pietenellende ontstaat volgens mij uit angst. Mensen zijn bang dat hun identiteit afgenomen wordt. Dat hun tradities afgenomen worden. Dat ze er niet meer mogen zijn. Daarom wordt er tegenwoordig ook fel gedemonstreerd als er ergens een AZC gebouwd gaat worden. Je kunt het je bijna niet voorstellen, lieve Roos, maar er zijn mensen die het nodig vinden om afgehakte varkenskoppen op te hangen op plaatsen waar een AZC gebouwd gaat worden. En diezelfde mensen roepen dan ook nog eens hele lelijke dingen over de mensen die in dat AZC moeten wonen. Mensen die afschuwelijke boottochten hebben overleefd, kinderen die een of meerdere ouders moeten missen door oorlog, geweld en andere gruwelijkheden. En die mensen worden op deze manier welkom geheten. Ook daar word ik emotioneel van. Maar dan op een andere manier… De wereld draait door! Amerika heeft sinds kort een racistische, seksistische president. Over een paar maanden zijn hier ook verkiezingen. En dan? Gaan wij ook kiezen voor haat? Ik vrees het ergste, maar ik blijf geloven in een goede afloop.

Er zijn mensen (jaja, zelfs de fractievoorzitter van de VVD) die niet aan hun kinderen uit kunnen leggen waarom Piet een ander kleurtje moet krijgen. Maar ik, lieve Roos, weet niet goed hoe ik moet uitleggen waarom mensen worden beoordeeld op hun huidskleur. Waarom het hoofd van een vrouw die een mening heeft over zwarte Piet gefotoshopt wordt in een foto van twee gelynchte afro-Amerikanen. Waarom mensen afgehakte varkenskoppen ophangen om asielzoekers ‘welkom te heten’. Waarom kinderen elkaar te pas en te onpas uitmaken voor homo of mongool… Ik weet het echt niet.

Jij wijkt af van de norm, lieve Roos. Jij was bij vele gezinnen niet welkom geweest, omdat jij een kind bent met een zogenaamde ‘beperking’. Maar van die beperkingen merken wij helemaal niks. Het is ook wel tekenend dat die term bedacht is door mensen zonder beperking. De mens heeft nu eenmaal de neiging om zichzelf superieur te vinden t.o.v. iedereen die afwijkt. Dat is de aard van het beestje, denk ik. En natuurlijk is dat gechargeerd, want dat geldt gelukkig niet voor iedereen.

Heel af en toe word ik overvallen door angst. Angst voor als wij er niet meer zijn om jou te beschermen. Hoe zal de wereld er over een paar jaar uitzien? Zullen we weer iets vriendelijker zijn voor elkaar? Of worden we nog verder uit elkaar gedreven door haatzaaiers? Hebben mensen die afwijken van de norm nog een plaats in de samenleving? Of moeten we allemaal aan dezelfde standaard voldoen?

Jij hebt gelukkig nog geen idee van al die ranzigheid die er tegenwoordig te vinden is op social media. En zoals ik al eerder zei, is er gelukkig ook heel veel goedheid te vinden aldaar. Dat is waar ik me op wil focussen. Op het goede. Het is bijna december. En die maand associeer ik met lichtjes en goedheid. En dit jaar gaan we extra veel lichtjes aansteken, lieve Roos. Omdat jij er nu bij bent. En omdat jij alles mooier maakt!

xxx mama

project-life

img_2691

img_2616

15 comments

  1. Sil says:

    DIKKE DIKKE VETTE KIPPEVEL-WAT MOOI GESCHREVEN ♡ Op de eerste plaats over jullie Roos maar ook de situatie van de wereld en het dagelijks leven hier ☆ Soms maakt schaamte plaats voor angst bij mij. Schaamte voor al die hufters in onze maatschappij 🙁 KEEP THE SPIRIT BURNING BABY

  2. Brigit says:

    Wat een ontroerende brief. En dan de mooie foto’s van een stralende Roos erbij. Roos heeft ook mijn wereld een beetje mooier gemaakt. Ik geniet van haar foto’s en ontwikkeling.
    Heel veel liefs,
    Brigit (Gittepetit op IG).

  3. Jolanda says:

    Wat een mooie brief! Wat zou het mooi zijn als iedereen elkaar gaat respecteren en dat Roos dat later ook zo mag ervaren.
    Xx Jolanda, trotse moeder van 7 prachtige kinderen

  4. manja says:

    Heel mooi geschreven,je bent alleen iets vergeten op te schrijven,dat roos een fantastische moeder heeft…en dat weet ik uit ervaring en op basis van mijn gevoel,en mijn gevoel zit er bijna nooit naast….

    Liefs manja.

  5. Simone says:

    Mooi geschreven lieve mama van lieve Roos. Volg jullie al een tijdje op IG. Begrijp er vaak ook niets van waarom sommige mensen denken zoals ze denken. Zoveel haat, maar denk ook vaak onwetendheid of anderen napraten en zelf niet echt een mening hebben. Ik werk zelf met mensen met een meervoudige beperking, al heel veel jaren. Ik word er heel gelukkig van. Jullie blijf ik volgen, knuffel voor kleine roosje.?lieve groet van Simone

  6. Gea says:

    Wat heb je het weer mooi verwoord Charlotte! Als iedereen denkt zoals jij zou de wereld er een stuk mooier uitzien! Jij boft met Roos, maar Roos boft ook met jou!

Geef een reactie