acht maanden

Ik heb nooit echt bij een bepaalde groep gehoord. Veel echte vrienden heb ik nooit gehad. En dat vond ik goed. Ik ben graag op mezelf en als ik me niet lekker voel, trek ik mezelf terug. De laatste jaren heb ik met hulp van anderen veel over mezelf geleerd en ben ik mezelf ook beter gaan begrijpen. En accepteren. Je kunt dus wel stellen dat ik ook een beetje ‘anders’ ben.

Als je moeder wordt van een kindje met een ‘beperking’, hoor je ineens bij een (behoorlijk grote) groep ‘lotgenoten’. Twee van de meest vreselijke woorden uit de Nederlandse taal in een zin. Ik ga er eens een alternatief voor verzinnen. Maar niet nu. Nu wil ik mijn verhaal weer even kwijt. Ik hoor dus ergens bij. En voor het eerst van mijn leven vind ik dat op geen enkele manier moeilijk of ingewikkeld. Sterker nog: ik vind dat eigenlijk heel fijn, een voorrecht zelfs. Het is fijn om lief en leed met elkaar te delen. De verschillen met de kinderen van Roos haar leeftijd beginnen langzaam zichtbaar te worden. En dat vind ik helemaal niet erg, hou ik mezelf voor. Maar toch steekt het soms een beetje. En dan is het fijn om bij ‘de club’ te horen. Want daar hoef ik dingen niet uit te leggen. Daar snapt eigenlijk iedereen gewoon wat je voelt. Dat is voor mij al genoeg.

Maar al die dingen met elkaar delen heeft ook een keerzijde. Zeker als het met (een van) de kinderen minder goed gaat. In de groep van D-mama’s is in december een jongetje overleden aan een agressieve hersentumor. Hij mocht maar vier jaar worden. Dat hakte er in de groep best in en we hebben met z’n allen op gepaste wijze afscheid van hem genomen. Zo’n anderhalve week geleden overleed er een ander jongetje uit de groep. Hij werd maar 9 maanden oud en zat dus in de leeftijdscategorie van Roos. Wederom heel verdrietig nieuws. En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg een andere D-mama diezelfde week te horen dat haar dochtertje van 4 maanden het ook niet ging redden. Het kleine, dappere meisje heeft nog een aantal dagen gevochten als een leeuw en we kregen zowaar nog even hoop. Maar ze is afgelopen dinsdag toch overleden. En dat alles bij elkaar heeft meer met mij gedaan dan ik dacht. Drie hele jonge kinderen in zo’n korte tijd. Drie kinderen die ik nog nooit heb ontmoet, maar waar ik toch veel van wist. En die drie kinderen hebben allemaal een moeder uit ‘mijn’ club. De kaarsjes werden elke dag weer trouw aangestoken, maar het mocht helaas niet baten…

Mijn hart bloedt al anderhalve maand. Ik vind het moeilijk om iets op social media te posten over mijn eigen geluk, want ik weet dat er op andere plekken in het land moeders zitten die dat geluk met hun kindje niet meer kunnen ervaren. En dat voelt oneerlijk. Hoe moet ik daarmee omgaan? Ik vind het zo verdrietig en ik leef intens mee met deze moeders. Maar het gaat niet om mijn kind, dus ik wil er ook niet te veel mee te koop lopen op social media. Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm meeleef, maar ik kan me geen voorstelling maken van hun gevoel. Als het mij al raakt, hoe kun je dan als moeder omgaan met zo’n verlies? Ik blijf er maar aan denken en mijn hoofd breken over vragen waar ik het antwoord niet op weet.

En ondertussen ontwikkelt Roos zich verder. Zo gaat dat en zo hoort dat natuurlijk ook. Ze groeit als kool en is een heerlijk vrolijk en makkelijk kind. De fysiotherapeut nam vorige week een Bumbo-stoeltje mee om te oefenen met zitten, maar dat is echt nog moeilijk voor haar. Heel even kort haar hoofd rechtop houden gaat nog, maar daarna is het op. Dan klapt ze letterlijk voorover. Ze ligt dus voornamelijk in de box, waar ze wel al draait en ook weer terug kan draaien. Dat zitten duurt nog wel even, maar dat is prima. Komt vanzelf.

Roos heeft sinds december twee tandjes (onderin). En sinds ze die heeft, is geen doekje veilig meer voor haar. Elk doekje dat ze in haar handen krijgt, stopt ze in haar mond en daar trekt ze dan weer aan tot er een draadje aan haar (vlijmscherpe) tandjes blijft haken. De truc is om dan zo hard te trekken dat het touwtje breekt. Ofzo. Ik weet het niet precies, ik ben alleen maar bang dat Roos haar tanden er nu al uit trekt met haar malle fratsen. Maar voorlopig zitten ze er nog in. Voor hoe lang, dat durf ik dan weer niet te voorspellen.

Verder gaat Roos nu een keer per week naar een gastouder. Daar heeft ze het enorm naar haar zin. De andere kinderen die daar komen zijn ook hartstikke gek op Roos, dus er is aandacht genoeg voor haar. Na zo’n leuke dag moet ze echt even bijkomen van alle indrukken.

Het favoriete speelgoed van Roos is haar knisperboekje. Dat maakt zo’n mooi geluidje. Al wordt ze ook wel heel vrolijk van de spiegel die in haar box hangt. Ze kan het niet laten om zichzelf te bekijken.

Maar ook de mobile blijft een hit. Ze vertelt soms hele verhalen tegen de hertjes en vlindertjes die boven haar zweven:

Het lachen heeft ze nu écht ontdekt. We hebben er lang op moeten wachten, maar nu worden we bedolven onder de lachjes. Nog niet hardop, maar wel zeer charmant met dat deukje in haar rechterwang.

Ik begon deze blog in mineur, maar wil toch graag met positieve woorden afsluiten. Want als ik naar Roos kijk, kan ik niet anders dan genieten van dat mooie mensje dat nu al een eigen karakter aan het ontwikkelen is. Ik hoop dat jullie met mij mee genieten. En natuurlijk hoop ik zelf nooit in zo’n nare situatie terecht te komen als hierboven beschreven. Maar daar wil ik ook niet teveel over na blijven denken. We genieten van onze lieve Roos en doen dat iedere dag opnieuw en we laten ons verrassen door wat er op ons pad komt. We kunnen gelukkig niet in de toekomst kijken. En wat ik ook van de moeders in ‘mijn’ club heb geleerd, is dat geen enkel D-kindje hetzelfde is. Het lijken net ‘echte’ kinderen! <3

 

 

12 comments

  1. erika bunschoten says:

    Heel herkenbaar en als de achterstand groter wordt vond ik dat niet erg maar als je dan her verschil ziet met kindjes van dezelfde leeftijd is het toch even slikkende
    bij heeft dat wel een tijd geduurd het gevoel van als hij geen down haf dan
    en dat terwijl.ik hem.echt jiet wilder uilen voor een kind zonder down
    heel dubbel dus
    wat een.mooie foto s vaneen heel.mooi meidjgroetjes erika

    • Charlotte says:

      Ja, dat vergelijken doe je onbewust toch. Dat zit in ons, denk ik. Maar ik zou Roos ook voor geen goud in willen ruilen voor een kindje zonder Down, hoor. Als ik nu al zie wat zij allemaal toevoegt, dan kan ik alleen maar met heel veel vertrouwen naar de toekomst kijken.

  2. Marielle says:

    Wat mooi verwoord en zo herkenbaar. Fijn om te zien hoe vrolijk en mooi Roos is. Het is fijn om je blog te volgen.

    Liefs,

    Marielle (D-)mama van Stijn

  3. Emmy says:

    Lieve Charlotte,
    Dit zeg ik waarschijnlijk niet voor de eerste keer, maar wat kan je toch goed schrijven.
    Het gevoel nergens bij te horen ken ik ook heel goed.
    Ik begrijp het tweeslachtige gevoel dat je hebt: saamhorigheid maar ook belasting. Vertrouwen is het sleutelwoord in deze. En op dit moment bestaat alleen dit moment. ?
    Dank voor al die leuke foto’s van Roos! Plus de tekst erbij natuurlijk. ?

  4. Miri says:

    Je schrijft heel mooi en Roos is een heerlijk mupke!! Ik geniet altijd van je fotos? mijn jongste pakt altijd een haar en stopt die achter zijn tut en draait die dan om zijn tong ?! Ook een draadje / haar ding??! Fijne avond groetjes Miri

Geef een reactie