Negen maanden

Vandaag is een bijzondere dag. Ik ben officieel ontzwangerd. Roos is precies negen maanden oud. Negen maanden… driekwart jaar. Ik kan het gewoon niet geloven. Over drie maanden vieren we haar eerste verjaardag. Deze negen maanden zijn voorbij gevlogen. Zeker nu ik weer aan het werk ben, heb ik soms het gevoel dat de tijd tussen mijn vingers door glipt. Wat gaat het hard! Maar wat is het leuk. Een fatsoenlijke foto maken met de mijlpaalblokken is inmiddels een hele uitdaging. Roos krijgt nu in de gaten dat ze objecten kan grijpen en dat doet ze dan ook zodra ze de kans krijgt. Vooral haar sokken zijn favoriet. Die houdt ze geen vijf minuten aan. Zodra ze in de box ligt, trekt ze ze uit.

 

Wat is er de afgelopen maand allemaal gebeurd? Ik zal proberen een beknopte samenvatting te geven.

Op 1 februari moesten we naar Pento in Leeuwarden. Daar werd Roos onderworpen aan een uitgebreide gehoorscreening. In eerste instantie leek het niet te lukken, Roos moest namelijk slapen tijdens het grootste gedeelte van het onderzoek. Nu is Roos een ontzettend goede slaper. We hebben eigenlijk al sinds augustus geen gebroken nacht meer gehad. Maar dat lukt alleen maar als ze in een donkere, prikkelloze ruimte ligt. In het gezelschap van anderen doet ze geen oog dicht. Dan vindt ze het veel te gezellig. Zo ook bij Pento. Uiteindelijk is het met heel veel pijn en moeite (en helaas ook met wat tranen van Roos) gelukt om haar in slaap te krijgen (MaxiCosi afgedekt, licht uit, geen geluid maken) en kon de test alsnog afgenomen worden. En gelukkig met goed resultaat. Het gehoor van Roos is uitstekend. Aan beide kanten. Dat verbaasde ons natuurlijk niet, want ze reageert duidelijk op onze stemmen. Maar goed. We kunnen weer iets afvinken van het lijstje. We moeten nu over drie maanden, als Roos een jaar is, nog een keer terug voor een ander onderzoek en daarna wordt haar gehoor nog maar een keer per jaar getest.

Verder is de fysiotherapeut natuurlijk ook weer langs geweest. We hebben nu nog maar eens per drie weken een afspraak staan. Voorlopig ontwikkelt Roos zich prima. Ja, ze is nog erg slap. Zitten kan ze nog niet. Alleen als ze echt goed gestut wordt. Maar als je haar zittend neerzet, klapt ze helemaal voorover. Dat schijnt erbij te horen. Kinderen met Down hebben vaak een lage spierspanning (hypotonie) en dat geldt ook voor Roos. Dat is ook wel echt het enige waaraan we merken dat ze ‘anders’ is.

Woensdag komt de fysio weer langs, dit keer neemt hij een lijstje mee. Dan gaan we Roos eens even langs de meetlat leggen. Ik ben heel benieuwd. Heel eerlijk gezegd kan het me weinig schelen hoe ze ervoor staat. Ze komt op mij over als een gelukkig kind, dat vind ik belangrijk.

Over geluk gesproken. Roos heeft iets nieuws ontdekt. Iets waar ze enorm gelukkig van lijkt te worden… eten! Tyno en ik voorspelden al dat ze dat vast heel leuk en vooral lekker zou vinden. En Sjoerd ‘waarschuwde’ ons ook al toen hij hier met de cameraploeg was: mensen met Down houden van lekker eten. Nou Sjoerd, je had gelijk! Toen Roos 4 maanden oud was, hebben we haar voor het eerst vaste voeding gegeven. Maar daar was ze toen nog echt niet aan toe. Ze kreeg er ook last van haar darmpjes van. Dus we hebben haar tot een maand geleden alleen maar flesvoeding gegeven. En af en toe wat fruit. Maar sinds afgelopen maand krijgt ze ook brood (jam is favoriet), warm eten en af en toe een koekje. Zodra we haar in de kinderstoel zetten, lijkt ze haar hypotonie wel even aan de kant te schuiven (iets met prioriteiten) en wordt ze razend enthousiast. Ze slaat dan met haar handjes op het tafelblad en ze lacht alleen maar. Zodra ze de vork ziet, doet ze haar mondje open. Het is net een spreeuwtje. Zo lief! Ze is de afgelopen negen maanden dan ook lekker uitgedijd.

 

Afgelopen donderdag hadden we weer een afspraak bij de kinderarts. Daar werd Roos weer gewogen en gemeten. Ze is nu 71 centimeter en weegt 8470 gram. De groeicurves kwamen er natuurlijk weer bij en ze zit precies op de middelste lijn in de ‘normale’ curve. In de downcurve zit ze op de +1 lijn. Lengte en gewicht gaan ook perfect gelijk op. Kortom: het gaat geweldig! Dat zien wij natuurlijk ook wel. Sinds ze die longontsteking heeft gehad, klinkt ze wel constant als een cappuccinomachine, maar het slijm zit hoog en daar heeft ze geen last van. Ze is niet vaak verkouden en slaat zich eigenlijk prima door deze kwakkelwinter heen. Daar gebruiken we natuurlijk olie voor ter ondersteuning, maar ik denk dat ze ook gewoon een sterk gestel heeft.

 

Kortom: we gaan lekker hier. En het idee dat de lente in aantocht is, maakt het allemaal nog fijner dan het al is. Binnenkort meer. Ik wil eigenlijk wat vaker schrijven. Maar het gaat allemaal zo lekker hier, dat ik me soms afvraag of het wel leuk is voor anderen om alles nog te volgen. Het kan dus zomaar zo zijn dat mijn volgende blog wat minder Roosgerelateerd is. Niet helemaal Roosloos  natuurlijk. Want dat zou stom zijn.

Bedankt weer voor het lezen van dit hele verhaal. Als beloning trakteer ik jullie nog op wat foto’s van de laatste maand. Veel plezier ermee en een hele fijne avond!

 

   

 

 

7 comments

    • Charlotte says:

      Hoi Marga! Ja wat een heerlijk kind is het, he? We genieten volop hier. Zo leuk om al die fases nog een keer door te maken. Veel bewuster nu, lijkt wel.

  1. Klaske says:

    Prachtig kind en ik lees graag over baby’s en eigenlijk vind ik het extra leuk om te lezen dat het gewoon lekker met ze gaat. Jaloers op je prachtige foto’s. Ik heb van mijn eigen (ook prachtige) helemaal en bijna grote kinderen vooral veel foto’s in het genre: net na het eerste lachje. Gelukkig doen ze het nu zelf.en veel beter. Voor Roos ligt de ligt de lat wat hoger hoewel ik haar eerste selfie geweldig vond.

Geef een reactie