Opgebrand

Daar zit ik dan. Al weken weet ik dat ik deze blog een keer ga schrijven, maar ik kon me er niet toe zetten om te beginnen. Nu durf ik het eindelijk aan. En dat is een belangrijke stap in mijn herstel. Dit keer geen blog over Roos (waar het overigens erg goed mee gaat), maar over mij.

De afgelopen tijd krijg ik veel lieve berichten via allerlei kanalen waarin er gevraagd wordt hoe het met ons gaat. Laat ik beginnen met een hele dikke dank voor al die lieve woorden, mooie kaarten en oprechte belangstelling. Dat heeft me echt heel goed gedaan. Echter, ik kon het niet opbrengen om ze te beantwoorden. Het zijn er ook te veel om achteraf nog op te reageren, mede daarom heb ik besloten om met de billen bloot te gaan en uit te leggen wat er de afgelopen maanden is gebeurd. Dat scheelt me een heleboel uitleg achteraf en zo heb ik dat ooit ook gedaan toen we hoorden dat Roos Downsyndroom heeft. Daarbij vind ik het vreselijk om over mezelf te praten (en dan vooral over mijn gevoel) en vind ik het makkelijker om het op te schrijven. Dus… daar ga ik. Ik zal proberen om het kort te houden, maar ik kan niets beloven.

Bijna drie maanden geleden ben ik helemaal ingestort. Van het ene op het andere moment durfde ik niet meer naar mijn werk en kreeg ik (weer) veel last van paniekaanvallen. Nu ben ik wel eens vaker tegen mezelf aangelopen in mijn werk, maar dan had ik genoeg aan een korte rustperiode. Dit keer was het anders en was het niet alleen werkgerelateerd. Ik voelde niets meer, durfde niets meer en wilde me alleen maar verstoppen uit schaamte en angst. Na een bezoek aan de huisarts, die concludeerde dat ik een burn-out heb, werd me aangeboden om een gesprek aan te gaan met de POH-GGZ (praktijkondersteuner vanuit de GGZ). Dat aanbod heb ik aangenomen en na het eerste gesprek werd de ernst van de zaak duidelijk en ben ik doorverwezen naar een andere instantie voor specialistische GGZ. Inmiddels waren mijn angsten al zo ver gevorderd dat ik niet meer alleen de deur uit durfde. Gelukkig was daar altijd Tyno (mijn ‘rock in the burning’) die mij bracht en ophaalde, zodat ik kon starten aan mijn hersteltraject. Het duurde vier weken voordat ik mijn eerste gesprek kon hebben bij de specialistische zorg (en dat was nóg snel, lang leve de wachttijden in de zorg) en tot die tijd heb ik wekelijks gesprekken gehad met de POH-GGZ om een vinger aan de pols te houden. De rest van de tijd zat of lag ik alleen maar op de bank te wachten tot de dag voorbij was.

Toen ik eindelijk aan de beurt was bij de specialistische GGZ-instelling, ben ik onderworpen aan allerlei onderzoeken, gesprekken en tests en werd er een eerste diagnose gesteld op basis van de acute verschijnselen: ik had een ernstige depressie en een paniekstoornis met agorafobie (pleinvrees). BAM! Het heeft echt wel even geduurd voordat ik dat kon accepteren. In die weken kreeg ik ontzettend veel lieve berichten van vrienden, familie en collega’s die zich om mij bekommerden, maar daar werd ik alleen maar onrustiger van. En daar voelde ik mij dan weer vreselijk schuldig over, want het was zo ontzettend goed bedoeld. Maar als je depressief bent, wil je geen antwoord geven op de vraag hoe het met je gaat. Dan wil je met rust gelaten worden en zo min mogelijk prikkels van buiten krijgen. Althans, dat gold voor mij. Dus toen hebben Tyno en ik besloten om de communicatie via hem te laten verlopen. Dat heeft me heel veel rust gegeven en dat geeft het nog steeds. Ik ben er tot op de dag van vandaag nog niet aan toe om in persoonlijk contact met mensen te vertellen hoe het met me gaat. Neem het me daarom niet kwalijk dat ik niet reageer op berichten in welke vorm dan ook. Ik lees ze allemaal en ik waardeer ze echt enorm! <3

Maar goed, de eerste diagnose was dus gesteld. Ik wist natuurlijk zelf ook wel dat het niet goed ging, maar als je het dan zwart op wit ziet staan, is dat toch wel even slikken. In overleg met de psycholoog die de intake heeft gedaan, ben ik ingeschreven voor cognitieve gedragstherapie (CGT). Ik hoop daarbij te leren hoe ik niet meer in de voor mij altijd aanwezige valkuilen trap en hoe ik bepaalde patronen kan doorbreken. Helaas is de wachttijd voor de therapie ook lang, dus daarom ga ik nu twee keer per week naar de dagbehandeling: een soort praatgroep met mensen die in hetzelfde schuitje zitten (maar dan toch anders). Ik zag daar als een berg tegenop, omdat ik al maanden niet meer geconfronteerd ben met andere mensen dan mijn kinderen, Tyno en mijn moeder. Maar ik moet zeggen dat het me echt goed doet. Het is wel heftig en zwaar zo nu en dan, maar het is zo ontzettend prettig om niets uit te hoeven leggen. En om er even ‘uit’ te zijn, maar dan toch in een veilige, ingekaderde omgeving. En ik vind het ook makkelijker om over gevoelens te praten met vreemden, dus ik haal er zeker iets uit. Daarnaast ben ik twee weken geleden toch ook gestart met antidepressiva en slik ik kalmeringstabletten voor de nacht. Dat vond ik wel even een ding, maar ik heb me er toch maar bij neergelegd. Ik heb dat nu gewoon (even) nodig. Hopelijk komt er weer een tijd dat ik zonder kan, maar voor nu moet het maar even zo. Ik wil toch echt wel heel graag weer de Charlotte worden van een aantal jaren geleden.

Eind mei begin ik met de CGT en als dat (in juli) afgerond is, ga ik weer door de molen om te kijken of er eventueel nog een (andere) persoonlijkheidsstoornis ten grondslag ligt aan mijn klachten. Dat was nu nog niet na te gaan, omdat de depressieve klachten te veel de boventoon voerden.

Wat betreft de depressie durf ik nu wel te stellen dat ik het diepste punt gehad heb en dat ik langzaam uit de donkere put aan het kruipen ben. Ik krijg mijn gevoel weer een beetje terug en kan weer écht genieten van mijn kinderen. Daar trek ik me enorm aan op. Ze doen het allebei geweldig en zij zijn de reden dat ik elke dag mijn bed uit kwam en in elk geval nog een beetje ritme in mijn leven bleef houden. Julian wordt komende zaterdag 13 en we gaan die ochtend heerlijk ontbijten met elkaar voordat hij naar zijn vader gaat om het daar ook nog eens dik te vieren. Daar kan ik nu ook oprecht zin in hebben. Het gaat dus absoluut vooruit. Ik merk alleen wel dat het nog heel wiebelig is allemaal. Er hoeft maar iets onverwachts te gebeuren en ik ben van slag. Ik ben er dus nog lang niet, maar dat heb ik nu wel eindelijk geaccepteerd. Ik geloof nu in elk geval weer dat ik er uiteindelijk wel kom, dat geloof is een tijd lang weg geweest.

De angst is nog wel behoorlijk aanwezig, daar moet ik echt flink mee aan de slag. Mijn wereld is zo ontzettend klein geworden. Eigenlijk speelt mijn hele leven zich voornamelijk af binnen de muren van mijn huis. En daar voel ik me veilig en ok. Zodra ik naar buiten moet, word ik onrustig en benauwd. Maar vorige week heb ik twee keer vijf minuten (samen met Tyno) in de tuin gezeten, dat was al een flinke stap. Het is de bedoeling dat ik dat langzaam uit ga breiden en dat ik uiteindelijk weer alleen de straat op durf. Maar ook dat geef ik tijd. Ik geloof dat, nu de depressieve klachten afnemen, die horde ook makkelijker te nemen is. De eerstvolgende uitdaging staat in elk geval al snel op de agenda: volgende week woensdag (9 mei) moet Roos voor de jaarlijkse controle naar de kinderarts. Daar wil ik koste wat kost bij zijn. Gelukkig kan Tyno dan ook mee, anders had ik het moeten verzetten. Dat is voor mij het eerste bezoekje aan een openbare gelegenheid in drie maanden tijd. Ik zal proberen om na die afspraak weer een update van Roos te plaatsen.

Dat was in een notendop het verhaal van de afgelopen maanden. De details heb ik achterwege gelaten, maar ik vond het toch belangrijk om mijn verhaal op te schrijven. Zo heb ik uiteindelijk een document voor mezelf (leuk voor later, haha), maar het is ook een grote stap op weg naar mijn herstel. Daar heb ik het de afgelopen week nog uitgebreid over gehad met de therapeuten. Nu weet iedereen het en hoef ik me hier in elk geval niet meer voor te verstoppen. De schaamte en het gevoel van mislukking zijn groot en dat moet ik leren loslaten. Daarnaast wil ik niet het gevoel hebben dat het een taboe is om depressief te zijn. Of om een burn-out te hebben.

Ik heb tijden gehad dat ik écht dacht dat ik gek werd. Ik heb mezelf ook voor gek verklaard. Ik heb op het punt gestaan om mezelf op te laten nemen en ik heb mezelf een enorme aansteller gevonden. Maar ik weet nu in elk geval dat ik er niets aan kan doen. Dat er waarschijnlijk zelfs een stukje erfelijkheid bij komt kijken. Dat ik echt niet de enige ben. Dat ik milder moet kijken naar mezelf en dat ik mezelf tijd moet gunnen. Dus dat ga ik dan maar doen. Er zit niets anders op…

14 comments

  1. Carlapoel says:

    Wat knap op geschreven ! Wat fijn dat Tyno je zo Kan steunen en dat de kinderen goed gaan! Heel veel sterkte en weet dat ook ik an je denk. Denk vooral aan jezelf
    Groetjes carla vonk

  2. Kirsten says:

    Vooral heel veel liefs jouw kant op.
    Ik wens je ook alle goeds en steun in dit traject. Je bent een sterke dappere vrouw en een goede moeder.
    Beterschap ❤️

  3. Berna Brinkman says:

    Ik hou van je !!!!!
    Ik heb enorm veel vertrouwen in je herstel en weet zeker dat er een tijd komt dat je in de spiegel kunt kijken en jezelf voor kunt stellen als Charlotte Jacobs, tot dan.

    Dikke kus,
    Berna

  4. Sabrienna says:

    Wow wat een heftig verhaal maar wat goed dat je het opschrijft. Ik dacht nog aan je vorige week hoe zou het met jullie zijn. Ik hoop dat je met kleine stapjes toch weer een beetje kan genieten. En wat is tyno een kanjer dat hij je zo steunt. Dikke kus en knuffel sabrienna en Dylan

  5. Regina Mulder says:

    Beste Charlotte,

    Ik heb nog nooit gereageerd op je blogs terwijl ik het prachtig vind om je te volgen.
    Dit keer reageer ik wel, omdat ik wil laten weten dat ik je volledig begrijp en precies weet hoe je je voelt. Ik zit sinds januari thuis met een depressie (Mn tweede flinke).
    Ook ik slik al 5 jaar medicatie en ben in therapie. Ik herken de schaamte en gevoel van falen. Maar ook ik weet nu dat ik er niets aan kan doen en schaam me er niet meer voor. Wat mij erg heeft geholpen is praten praten praten, zeg alles maar hardop, dat helpt echt! Wat fijn dat je Tyno hebt, zo belangrijk! Met mij gaat het sinds 2 weken stukken beter! Hou vertrouwen want er komen zeker weten betere tijden ook al zie je dat nu totaal niet, het komt echt!!!!
    Sterkte lieve schat! Je komt hier (langzaam) weer uit!

    Lieve groet,
    Regina Mulder (je ex-schoonzusje (van Carlo))

  6. Froukje says:

    Dank je voor zoveel openheid. Je helpt hiermee mij en heel veel anderen! Het is ploeteren maar…… het word weer beter! Dikke tút

  7. Gea says:

    Lieve Charlotte. Wat ben je toch een mooi mens. Met een groot hart voor alles en iedereen! En wat fijn om te horen dat er weer licht gloort. Veel liefs 💋

  8. Bianca Hertog-Vromen says:

    Lieve Charlotte, ik miste je inderdaad al op sociale media. Wat heb je een moeilijke tijd doorgemaakt, maar bovenal: wat ben je sterk om dit zo neer te schrijven! Juist deze openheid en kwetsbaarheid gaan je er bovenop helpen! Neem alle tijd die je nodig hebt en knuffel ondertussen maar lekker veel met Roos en je 2 lieve mannen.
    Heel veel sterkte gewenst! Ik denk aan je! xx

  9. Klaske says:

    Dank je voor dit verhaal. ik slik sinds 2 weken medicijnen voor paniek (dus nog even wachten op eventueel effect) en verhalen van mensen met wie het na een dal beter gaat zijn zo fijn om te lezen! Nog heel veel sterkte en diepe bewondering dat je het zo goed aanpakt (zo ver ben ik nog niet).

  10. Sandra Doornbos says:

    Wat goed en dapper dat jij over jouw moeilijke periode hebt durven schrijven en wat fijn dat het gelukkig (ook al gaat het voor jouw gevoel misschien te langzaam) weer beter gaat.
    Ik wens jou heel veel sterkte voor morgen en verder wens ik jou een heel voorspoedig herstel.
    Dikke knuffel!

Geef een reactie