Controle bij de kinderarts

Vandaag was weer een spannende dag, want we moesten weer voor een controle naar de kinderarts. Eigenlijk had ik er wel weer alle vertrouwen in, maar toch is het niet een uitje waar ik enorm naar uitkijk. Dat heeft overigens niks met de kinderarts zelf te maken, die is echt heel erg sympathiek. We moesten er om 10:00 uur zijn, een mooie tijd tussen de flessen door. Ik had Roos lekker dik ingestopt in de Maxicosi en we waren keurig op tijd in het ziekenhuis. Dat vind ik altijd al een prestatie op zich met een kleine baby.

img_1343

Het spreekuur liep flink uit. Best wel een beetje balen natuurlijk, want hoe korter je in een ziekenhuis bent, hoe beter. Maar het geeft ook aan dat ze de tijd nemen voor iedereen en dat is ook fijn. Op een gegeven moment kwam er nog een moeder bij me in de wachtkamer zitten. Zij had een afspraak na mij. We raakten op een gegeven moment aan de praat over de wachttijden. En hoe gaat dat met wachtkamergesprekjes: op een gegeven moment komen de kinderen ook ter sprake. Toen ik uiteindelijk vertelde dat Roos Down heeft, zei ze dat ze dat al dacht te zien. Maar ze durfde het niet echt te vragen, omdat niet iedereen er even open mee omgaat. Daarna vertelde ze me dat ze zelf een zestienjarige dochter met Down heeft. Je zult wellicht begrijpen dat het daarna gewoon gezellig werd. Ik vond het bijna storend dat ik al zo snel (ongeveer een half uur te laat) door de assistente geroepen werd. We hebben nog snel namen uitgewisseld en inmiddels zijn we bevriend op Facebook. Heel bijzonder om te merken dat het dus écht meteen een soort band schept. Ook nu werd ik weer overvallen door een soort blij gevoel van ‘erbij horen’. Klinkt misschien stom, maar ik voel me bevoorrecht om bij een bijzonder klein, maar zeer fijn genootschap te horen. Een genootschap van moeders met een kind met Down. Of met een andersoortige ‘beperking’. Wij weten dingen die anderen niet weten. En ik weet heus wel dat je daar niet altijd jaloers op hoeft te zijn en dat het niet altijd maar rozengeur en maneschijn is en dat ik echt nog wel tegen minder fijne dingen aan ga lopen, maar voor nu voelt het nog even lekker.

img_1339

Eenmaal in het kamertje van de arts werd Roos eerst gemeten en gewogen: 64 centimeter en 6830 gram schoon aan de haak. Bam! Zo doen wij dat. De assistente vond Roos ook een mooie, roze baby. En dat is ze ook. Ze ziet er goed (lees: spekkig) uit. Zo hoort het bij die kleine baby’s! Jammer dat de standaard naarmate je ouder wordt verandert. De kinderarts zei ook meteen dat ze er heel goed uit ziet en zeg nou zelf: dat is lekker om te horen over je kind. Hij was heel tevreden. De uitslagen van de testen, echo’s en röntgenfoto’s tot nu toe (blaas, nieren en heupen) zijn goed. Ze groeit goed, poept goed, plast goed en is zeer tevreden. Nu is het (volgens de checklist) alleen nog tijd om de schildklier te checken. Dat betekende dus: bloed prikken. Nu hebben we daar niet zulke hele fijne ervaringen mee, ik kan me die marteling in het UMCG nog herinneren… haar hieltjes waren toen helemaal blauw. Maar goed, wat moet dat moet. We zijn meteen doorgegaan richting het afnamelab, dan hadden we alles maar gehad.

img_1345

Bij het afnamelab aangekomen begon het nare gedeelte van de ochtend. De verpleegkundige heeft geprobeerd om bloed uit het hieltje van Roos te halen, maar dat werd wederom een klein drama. Roos was er al helemaal klaar mee (die had nog helemaal niet geslapen), dus die zette het op een brullen. En weer kwam er bijna geen bloed uit het hieltje. Dit keer niet omdat het zo stroperig was, maar omdat het voetje al te massief was voor een hielprikje. Dus toen werd er iemand anders bijgehaald om te kijken of ze op een andere manier bloed af konden nemen. In het armpje konden ze niks vinden, maar in het handje durfde ze het wel aan. Dus werd er een holle naald in dat hele kleine, lieve, vlezige handje van Roos gezet. Roos hield zich goed, begon op het eind pas te huilen. Maar ik vond het toch wel even een ‘dingetje’… Maar ik was al lang blij dat het op deze manier wel lukte, want ik moet er niet aan denken wat ze anders bedacht hadden.

bloedprikken

img_1342

Ik kreeg te horen dat ik op dinsdag 25 oktober mag bellen voor de uitslag. Nog even wachten dus. Deze vind ik wel heel spannend, omdat ik weet dat schildklierafwijkingen best vaak voorkomen bij kinderen met Down. En als moeder met maar een halve schildklier, hoop ik toch dat het goed zit.

Tot mijn grote verbazing werd ik zojuist al door de assistente van de kinderarts gebeld. De uitslag was al binnen en ook al besproken met de kinderarts, dus ze vond het wat onzinnig om mij nog anderhalve week te laten wachten. En wat denk je: de schildklierwaarden van Roos zijn ook helemaal normaal! Ik kan wel janken! Wat een goed nieuws weer.

img_1341

En nu hoeven we pas in februari weer naar de kinderarts voor de volgende controle. Als het zo goed blijft gaan, hoeven we alleen nog met 9 maanden en 12 maanden te komen (dus februari en mei) en vanaf dan nog maar 1 keer per jaar!!! Het is dat ik ben begonnen met Cambridge, dus een stuk taart is nu even niet verstandig. Maar ik ga wel even een feestje vieren!

img_0837

Ik eindig nog even met een paar weetjes.

Wist je dat Roos helemaal dol is op haar knuffels? Vooral de flamingo en het eenhoorndoekje zijn favoriet:

img_0659

img_1132

img_0902

img_1211

Wist je dat Roos grote sprongen maakt door de fysiotherapie? Haar nekje is nog heel slap, maar ze kan al steeds beter gericht grijpen naar dingen als ze op haar zij ligt. Mooi om te zien hoeveel vooruitgang ze elke twee weken boekt.

img_1281

Wist je dat Roos op 27 september haar eerste fruithapje heeft gehad. Ze vond de smaak heel lekker, maar haar darmpjes waren er nog niet zo blij mee. We wachten nu nog even voor we andere smaken gaan aanbieden. Maar het blijft leuk om die verschillende gezichtsuitdrukkingen te zien.

img_0571

Wist je dat Roos haar duim (en soms ook haar vingers) steeds beter weet te vinden?

img_1148

Na de herfstvakantie is mijn verlof dan toch echt afgelopen en moet ik er toch echt aan geloven. Maar daar probeer ik nog zo weinig mogelijk aan te denken. Eerst nog maar even fulltime genieten van alles.

img_0698

img_1185

7 comments

  1. ria van opstal says:

    Hallo, wat mooi om te lezen. Ik herken het heel goed. ik heb drie grote kinderen en mijn zoon Koen heeft het Down syndroom. Hij is nu 29 jaar. Kiik maar op Facebook bij mij kun je een foto zien. Zullen we vrienden zijn op Facebook?

  2. Lida Hoefnagel says:

    Wat een goed nieuws! Erg blij voor jullie. Ik begreep van oma dat die een paar dagen bij jullie komt; even van dr kleinkinderen genieten!??Veel plezier.

  3. Esther says:

    Ik kwam via Lotje en co op je blog terecht. Wat heerlijk, al die goede uitslagen!! En wat je schrijft is erg herkenbaar. Het horen bij een ‘genootschap van moeders’met een kind met wat men noemt ‘een beperking’. Ik hoor ook bij dat genootschap. Onze zoon heeft geen down maar een verstandelijke beperking en autisme. Het maakt ons gezinsleven minder vanzelfsprekend, we zijn veel bezig met zaken waar andere ouders geen idee van hebben, gewone dingen als vakantie zijn een stuk ingewikkelder en we moeten al veel vroeger loslaten: met 2 jaar al naar een MKD en nu voor het eerst naar een logeerhuis, 5 jaar oud. Maar hij heeft ons leven vooral verrijkt, leert ons dingen zien waar we anders nooit bij hadden stil gestaan en voor ons is hij niet beperkt maar bijzonder! Aan de meeste mensen moet je dat uitleggen. Ik vind het fijn om er hier over te schrijven want binnen het genootschap waar jij over schrijft hoef ik niets uit te leggen!! Heerlijk, je blog. En je dochter is prachtig 🙂

    • Charlotte says:

      Hoi Esther,

      Dank je wel voor je reactie. Het is voor mensen buiten ons ‘genootschap’ moeilijk voor te stellen, denk ik. Je weet pas wat iets inhoudt, als je het daadwerkelijk zelf meemaakt. En het woord beperking vind ik zelf ook wat onhandig gekozen. Maar ja, tegenwoordig moet alles een naam hebben, denk ik dan maar. 😉

Geef een reactie